ตอนเช้า
เสิ่นลิ่งอี๋กับเจียงอู๋นั่งรถลอยฟ้ามุ่งหน้าไปยังหอคอยดำด้วยกัน
สีหน้าของเสิ่นลิ่งอี๋สงบนิ่ง ท่านั่งก็เรียบร้อยดี
หากไม่นับสายเข็มขัดนิรภัยที่เธอกำแน่นจนแทบเสียรูป ก็ดูไม่ประหม่าเลยจริง ๆ
ส่วนเจียงอู๋ที่นั่งข้าง ๆ กลับดูไม่ทุกข์ร้อนอะไร ก้มหน้ากินอาหารเช้าอยู่
“จะกินอะไรหน่อยไหม?”
“ดื่มสารอาหารแล้ว”
ยอดหอคอยค่อย ๆ เปิดออก รถลอยฟ้าลดระดับลงมาจากด้านบน ก่อนจะจอดสนิทภายในห้องทำงานของเย่ซั่ว
เย่ซั่วพาพวกเธอเดินลงไปยังชั้นล่าง
ก่อนมาที่นี่ เสิ่นลิ่งอี๋เตรียมใจรับมือไว้สารพัด
เพราะตลอดหลายปีที่ผ่านมา ในสายตาคนนอก หอคอยดำแทบจะเป็นคำพ้องความหมายของความวุ่นวาย การก่อจลาจล และความตาย
แต่พอเข้ามาจริง ๆ รอบข้างกลับเงียบสงบอย่างเหลือเชื่อ
ทางเดินสะอาดสะอ้าน บุคลากรทางการแพทย์ถือเอกสารเดินผ่านไปมา ส่วนไกลออกไปยังมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยลาดตระเวนอยู่ด้วย
เสิ่นลิ่งอี๋เดินตามเจียงอู๋ไปยังเขตรักษาได้สักพัก ก็อดถามไม่ได้ว่า
“ผู้พิทักษ์ในหอคอยดำอยู่ที่ไหนเหรอ?”
พอดีมีเจ้าหน้าที่คนหนึ่งเดินผ่านมาพอดี พอได้ยินคำถามก็อธิบายให้ฟัง