อากาศแจ่มใส เจียงอู๋พาสามีสัตว์ทั้งเจ็ดมุ่งหน้าไปยังเขตทะเลหลวง
คนอื่น ๆ ไปเตรียมกองไฟกับเตาย่างริมทะเลสำหรับคืนนี้ก่อน ส่วนอวี้ไป๋จับมือเจียงอู๋ พาเธอเข้าไปในเขตทะเลหลวง
น้ำทะเลท่วมมิดศีรษะเธออย่างรวดเร็ว
เดี๋ยวก่อน!
เจียงอู๋เบิกตากว้าง พองแก้ม แล้วใช้มืออีกข้างตบอวี้ไป๋เบา ๆ
ลูกแก้ว!
ลูกแก้วของเธอ!
อวี้ไป๋หันกลับมา เขาโอบเอวเจียงอู๋ไว้แล้วรีบจูบเธอ
เจียงอู๋รู้สึกได้ถึงลูกแก้วกลมเกลี้ยงอุ่นนุ่มที่ถูกส่งผ่านมาจากริมฝีปากของเขา
เธอกลืนมันลงไปโดยไม่รู้ตัว
เจียงอู๋หายใจใต้น้ำได้ตามปกติแล้ว
ขาทั้งสองข้างรู้สึกซ่าเล็กน้อย
เจียงอู๋ก้มลง มองขาทั้งสองข้างของตัวเองที่ถูกแสงห่อหุ้ม ก่อนจะค่อย ๆ ประกบเข้าหากัน และสุดท้ายก็กลายเป็นหางปลาแสนสวยสีชมพู
เกล็ดบริเวณเอวเป็นสีชมพูมุกอ่อน ๆ ไล่สีเข้มขึ้นเมื่อยิ่งลงไปด้านล่าง ครีบหางขนาดใหญ่เกือบโปร่งใส ขอบครีบมีแสงสีฟ้าระยิบระยับล้อมรอบ
เมื่อหางปลาขยับเบา ๆ แสงสีชมพูอมฟ้าก็ไหลไปตามเกล็ด
เจียงอู๋อึ้งไปเลย
เธอลองอ้าปาก คลื่นเสียงพิเศษสายหนึ่งแผ่ออกไปตามกระแสน้ำ
“ให้ตายสิ! ที่แท้ก็แปลงเป็นเงือกได้ด้วย ทำไมไม่บอกกันแต่แรกล่ะ!”
อวี้ไป๋ตอบกลับด้วยคลื่นเสียงของเงือกเช่นกัน
“พอลูกแก้วคู่กายเข้าไปอยู่ในร่างของคู่ครองแล้ว ก็ทำให้คู่ครองมีร่างเงือกได้”
เจียงอู๋มองหางปลาของตัวเองอย่างตื่นเต้น ก่อนสะบัดมันไปมาสองครั้ง
ตอนเด็ก ๆ ใครไม่เคยฝันอยากกลายเป็นนางเงือกบ้างล่ะ!