ฮั่วหลินพูดเสียงเย็นชา “ปล่อยมือ”
โจวซวี่ปล่อยมือจากเจียงอู๋ทันที แล้วถอยไปหนึ่งก้าว
เจียงอู๋มองฮั่วหลิน ก่อนจะหันไปมองเผยจิ้น
“พวกนายสองคนเก็บปืนซะ”
“เขาก็แค่จูบหลังมือเอง”
ฮั่วหลินถึงได้เก็บปืน
เผยจิ้นช้ากว่าอยู่ก้าวหนึ่ง ก่อนเก็บปืนยังเหลือบมองโจวซวี่อีกครั้ง
โจวซวี่ยิ้มบาง ๆ แล้วพูดว่า “เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั้งสองคนทำงานได้ดีมาก”
เผยจิ้นยิ้มไม่ถึงดวงตา “เป็นหน้าที่อยู่แล้ว”
โจวซวี่นั่งลงบนเก้าอี้รักษา สายรัดก็ล็อกเข้ากับตัวโดยอัตโนมัติ
เจียงอู๋เปิดประวัติการรักษาของเขาขึ้นมา
“ช่วงนี้มีอาการอะไรบ้าง?”
“แพ้แสง”
โจวซวี่มองไปทางหน้าต่างห้องรักษา
“ตอนแรกแค่รู้สึกว่าแสงจ้าแยงตา แต่หลังจากนั้นก็เป็นหนักขึ้นเรื่อย ๆ”
“ตอนนี้ถ้าต้องออกไปข้างนอกตอนกลางวัน ต้องใส่แว่นกันแดด”
“ตรงขอบสายตายังเห็นภาพซ้อนด้วย”
การมองเห็นของนกยูงขาวไวกว่าเผ่าสัตว์ทั่วไปอยู่แล้ว
หลังจากได้รับมลพิษ ความไวนี้กลับกลายเป็นความทรมาน
แสงสว่างที่คนทั่วไปมองว่าสดใส เมื่อเข้าตาโจวซวี่กลับเหมือนมีใครเอาไฟแรงสูงมาส่องใกล้ ๆ
เจียงอู๋พยักหน้า
“เคยเข้ารับการรักษามาก่อนไหม?”
“หลายครั้งแล้ว”
โจวซวี่บอกว่า “หลังค่ามลพิษลดลง อาการกลัวแสงจะทุเลาอยู่สองสามวัน แต่ไม่นานก็กลับมาอีก”
พูดจบ เขาก็มองเจียงอู๋
เจียงอู๋วางมือลงบนหน้าผากของเขา
“ผ่อนคลายแนวป้องกันจิตใจ”
โจวซวี่หลับตาลง
ครู่ต่อมา เยลลีสีเขียวก็เข้าสู่ภูมิทัศน์จิตของโจวซวี่ผ่านสายใยจิต
เบื้องหน้าเป็นสวนที่ปูด้วยแผ่นหินสีขาว