บ่ายวันหนึ่ง ในที่สุดเจียงอู๋ก็มีเวลามาพักผ่อนในบ้านหลังใหม่ที่เธอทุ่มเงินถึงหนึ่งหมื่นล้านสร้างขึ้น
ด้านหลังอาคารหลักมีสระว่ายน้ำกลางแจ้งอยู่แห่งหนึ่ง
สระว่ายน้ำตั้งอยู่ติดกับสวนลอยฟ้า น้ำใสจนมองเห็นก้นสระ
ริมสระมีเก้าอี้เอนนอน จานผลไม้ และเครื่องดื่มเย็น ๆ วางอยู่ ส่วนบนผิวน้ำก็มีเตียงลอยน้ำใสแจ๋วลอยอยู่หนึ่งตัว
เจียงอู๋เปลี่ยนชุดว่ายน้ำแล้วเดินลงสระไปตามขั้นบันได แต่กลับไม่รู้สึกถึงน้ำแม้แต่นิดเดียว
เธอถึงนึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังสวมลูกแก้วกันน้ำไว้ที่คอ
ปกติเวลาอาบน้ำ หากลืมถอดมันออก เธอก็จะกลายเป็นคนที่อาบน้ำไม่ได้
อวี้ไป๋ว่ายมาจากอีกฝั่งของสระ
ผมยาวสีเงินอมฟ้าของเขาแผ่สยายอยู่ในน้ำ หางปลาสีฟ้าแกว่งไหวเบา ๆ แสงแดดตกกระทบเกล็ดที่งดงามราวอัญมณีของเขาจนเจียงอู๋แทบลืมตาไม่ขึ้น
เจียงอู๋กำลังจะปลดเชือกออก แต่อวี้ไป๋ว่ายมาถึงตรงหน้าเธอเสียก่อน
เขาก้มลงงับลูกแก้วกันน้ำที่อยู่เหนือไหปลาร้าของเธอ แล้วดึงเบา ๆ
เจียงอู๋ยังไม่ทันตั้งตัว อวี้ไป๋ก็เงยหน้าขึ้นกลืนลูกแก้วลงไปแล้ว
เชือกเส้นเล็กที่เคยร้อยลูกแก้วไว้หดตัวเอง ก่อนแนบติดกับลำคอของเธอจนกลายเป็นสร้อยคอทั้งเส้น