กริ่งหน้าประตูดังขึ้น
เสี่ยวไป๋เดินไปเปิดประตู
ด้านนอกมีเจ้าหน้าที่จากกองทัพหลายนายยืนอยู่ ด้านหลังยังมีหุ่นยนต์ขนส่งตามมาด้วย
คนที่เป็นหัวหน้ายกมือทำความเคารพ
“ท่านพลเอกเจียง”
“เครื่องแบบทหารของท่านมาส่งแล้วครับ”
เจียงอู๋ยังไม่ค่อยชินกับคำเรียกนี้นัก
หุ่นยนต์ยกหีบอุปกรณ์ทางทหารเข้ามาในห้องรับแขก
เมื่อเปิดหีบออก ข้างในมีเครื่องแบบทหารสีเข้มหนึ่งชุด พร้อมรองเท้าบูตและเข็มขัดเข้าชุดกัน
ตรงริมสุดยังมีหมวกทหารใบเล็กจิ๋วอยู่ใบหนึ่ง
เจียงอู๋หยิบมันขึ้นมาถาม
“นี่อะไรเหรอ?”
สิ้นเสียง เยลลีสีเขียวก็โผล่ออกมาจากข้างตัวเธอ กระโดดไปมาอยู่กับที่อย่างร้อนใจ
เจียงอู๋: “...?”
เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนวางหมวกทหารใบจิ๋วลงบนหัวของเยลลีสีเขียว
เยลลีสีเขียวสวมหมวกอย่างมีความสุข กระเด้งอยู่กับที่สองที แล้วเลียนแบบเจ้าหน้าที่เมื่อครู่ที่ทำความเคารพ
เจ้าหน้าที่ชะงักไปสองวินาที ก่อนจะทำความเคารพตอบมันอย่างจริงจัง
เยลลีสีเขียวกระโดดโลดเต้นยิ่งกว่าเดิม
ถ้าไม่รู้คงนึกว่าวันนี้มันจะได้เป็นพลเอกเสียเอง
เจ้าหน้าที่กล่าวว่า
“เครื่องหมายยศพลเอกบนบ่ากับตราผู้บัญชาการสูงสุดของสมรภูมิ จะมอบให้ท่านอย่างเป็นทางการที่ท่าเรือทหารเขตสี่ครับ”