ฮั่วฉางชวนเงียบไปครู่หนึ่ง
“สามวัน”
ดวงตาเจียงอู๋เป็นประกาย
ฮั่วฉางชวนพูดต่อว่า “แล้วก็ต้องบอกฉันด้วยว่าทำไมถึงแอบไปแนวหน้า”
เขาต้องแน่ใจว่าเธอแค่หุนหันชั่ววูบ หรือหลังจากนี้จะทำแบบนั้นอีก
เจียงอู๋รับปากอย่างไม่ลังเล
“ตกลง”
สมองแสงของฮั่วฉางชวนดังขึ้น มีเรื่องที่แนวหน้ารอให้เขาจัดการอยู่
เขากำชับให้เจียงอู๋พักผ่อนให้ดี ก่อนจะหันหลังเดินออกไป
ถึงเวลาอาหารกลางวันแล้ว
เจียงอู๋มองฮั่วหลินกับเผยจิ้นที่ยืนเฝ้ามาตลอดทั้งเช้า แล้วโบกมืออย่างใจกว้าง
“พวกนายยืนเฝ้ากันเหนื่อยแล้ว ไปสิ ฉันเลี้ยงข้าวที่โรงอาหาร”
เผยจิ้นเลิกคิ้ว “เลี้ยงข้าวที่โรงอาหาร? โรงอาหารไม่ได้กินฟรีเหรอ?”
เจียงอู๋แตะจมูกตัวเอง ทำเป็นไม่ได้ยิน
ทั้งสามคนไปที่โรงอาหารของศูนย์บำบัดด้วยกัน
มีทั้งเนื้อตุ๋น ผัดผัก ซุปข้น แถมยังมีของหวานด้วย
เจียงอู๋ถือถาดอาหารที่พูนจนเต็มมานั่ง พอได้กินข้าวร้อน ๆ คำแรก ในที่สุดก็รู้สึกเหมือนได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง
กินไปได้ครึ่งหนึ่ง สมองแสงก็ดังขึ้นกะทันหัน
【คุณได้รับรีวิวการบำบัดใหม่】
เจียงอู๋กดเปิดตามความเคยชิน
สวี่เหมี่ยนให้คะแนนห้าดาว แถมยังเขียนรีวิวยาวเหยียดกว่า 800 ตัวอักษร
เจียงอู๋เลื่อนอ่านไปจนถึงท้ายสุด
【ไกด์เจียงไม่เพียงอ่อนโยนและสวยมาก สารนำทางยังหอมด้วย】
【ถ้าไกด์เจียงไม่รังเกียจที่ผมเป็นผู้พิทักษ์ระดับซี ผมยินดีเป็นสามีสัตว์ของเธอ】
【ต่อไปหูกระต่ายของผมจะให้เธอจับได้คนเดียว】
“พรวด—”
เจียงอู๋พ่นน้ำออกมาเต็ม ๆ
เธอมองเขาเป็นน้องชายแท้ ๆ
แต่เขากลับอยากเป็นสามีเธอซะงั้น