เจียงอู๋เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงสองสามวันที่ผ่านมาให้ฟังตั้งแต่ต้นจนจบ
หลินฉิงฟังแล้วก็จมอยู่กับความคิด
ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอถามขึ้นว่า
“ลูกพี่ลูกน้องของเหวินเสวี่ยฉือ เธอไม่รับไว้เหรอ?”
เจียงอู๋ใช้นิ้วชี้เคาะโต๊ะเบา ๆ “นี่ใช่ประเด็นสำคัญเหรอ?”
พนักงานเสิร์ฟยกอาหารมาเสิร์ฟพอดี
เธอหยิบตะเกียบขึ้นมา
“กินข้าวเถอะ”
หลินฉิงยังอยากถามต่อ แต่เสียงเพลงบนเวทีเปลี่ยนไปในตอนนั้น
แสงไฟมืดลง
ผู้พิทักษ์ที่รับหน้าที่แสดงหลายคนเดินลงจากเวที เริ่มเข้ามามีปฏิสัมพันธ์กับลูกค้าแถวหน้าอย่างใกล้ชิด
เจียงอู๋จำช่วงนี้ได้
ผู้พิทักษ์คนหนึ่งที่มีหูเสือดำเดินตรงมาหาเธอ รอบเอวมีเพียงโซ่เงินประดับอยู่ไม่กี่เส้น
เขาหยุดตรงหน้าเจียงอู๋ แล้วยื่นมือให้เธอ
เจียงอู๋กำลังจะยื่นมือไปหา
เสียงคุ้นเคยดังมาจากด้านหลัง
“เจียงอู๋”
เจียงอู๋รีบชักมือกลับ
ฮั่วฉางชวนยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว
แสงไฟที่เปลี่ยนสีไปมาบนเวทีสาดผ่านใบหน้าด้านข้างของเขา