ยามเช้า เจียงอู๋ลืมตาขึ้น
น้ำยาบำรุงสีเขียวอ่อนค่อย ๆ ไหลออกจากผนังแคปซูล ก่อนที่แคปซูลรักษาจะเปิดออกอย่างช้า ๆ
แช่อยู่ทั้งคืน ความเหนื่อยล้าบนร่างกายของเธอก็หายไปหมดแล้ว แม้แต่ข้อเท้าที่บาดเจ็บจากการล้มเมื่อวานก็ไม่เจ็บอีก
จิ๊ การแพทย์ระหว่างดวงดาวนี่ดีจริง ๆ
เจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ที่ได้รับแจ้งว่าแคปซูลเปิดแล้วเดินเข้ามา
“คุณผู้นำทางเจียง ตื่นแล้วเหรอคะ? เดี๋ยวฉันแจ้งผู้บัญชาการฮั่วกับคุณหมอเหวินให้ค่ะ”
พูดจบ เธอก็ยื่นใบแจ้งหนี้ให้เจียงอู๋
“อ้อ นี่เป็นค่าใช้จ่ายจากการใช้แคปซูลรักษาเมื่อคืนค่ะ”
เจียงอู๋ลุกขึ้นนั่งในแคปซูล แล้วรับใบแจ้งหนี้มาอย่างไม่ใส่ใจ
หนึ่งหมื่นเหรียญดวงดาว
เธอตาฝาดไปหรือเปล่า? เธอลองนับนิ้วอีกรอบ ปากก็พึมพำเบา ๆ ว่า “หลักหน่วย หลักสิบ หลักร้อย หลักพัน หลักหมื่น”
“พักคืนเดียวหมื่นหนึ่งเลยเหรอ?”
“ใช่ค่ะ”
ดูเหมือนการแพทย์ระหว่างดวงดาวจะไม่ได้ดีขนาดนั้นแล้ว
เจียงอู๋กัดฟันจ่ายเงิน ก่อนรีบปีนออกจากแคปซูลรักษาทันที
“ฉันขอออกจากโรงพยาบาล”
เจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ชะงักไป
“อะไรนะคะ?”
“ชีวิตฉันยังไม่แพงขนาดนั้นเลย รีบจัดการเรื่องออกจากโรงพยาบาลให้ที”
“แต่คุณหมอเหวินยื่นเรื่องขอให้คุณเข้ารับการรักษาต่อเนื่องหนึ่งเดือนนะคะ”
“ไม่ต้องแล้ว ฉันไม่เป็นไร”
เจียงอู๋รีบเดินออกไป
ถ้าอยู่ต่อ แคปซูลรักษาคงไม่ได้ซ่อมร่างกายเธอ แต่จะซ่อมกระเป๋าสตางค์ของศูนย์รักษาแทน
ร่างกายของเธอฟื้นตัวแล้ว ส่วนทะเลจิตก็ไม่ได้มีปัญหาตั้งแต่แรก
เหวินเสวี่ยฉือยังให้เธอนอนในแคปซูลรักษาต่ออีกหนึ่งเดือน
เขาได้ส่วนแบ่งหรือไงนะ?
เจียงอู๋รีบไปจัดการเรื่องออกจากโรงพยาบาลที่เคาน์เตอร์
ร่างเดิมแอบหนีไปแนวหน้าเอง ค่ารักษาจึงเบิกจากหอคอยขาวไม่ได้
อีกอย่าง เธอก็ไม่ใช่ผู้นำทางระดับเอส ค่ารักษาของผู้นำทางระดับเอสนั้นฟรีทั้งหมด
ร่างเดิมเพิ่งเริ่มทำงานได้ไม่นาน ในบัญชีก็มีเงินเก็บไม่มากอยู่แล้ว แค่คืนเดียวก็ใช้ไปเกือบครึ่ง
เจียงอู๋มองยอดเงินคงเหลือแล้วรู้สึกเหมือนหัวใจหายไปชิ้นหนึ่ง
เจียงอู๋ยืนอยู่หน้าประตูห้องรักษา เปิดสมองแสงแล้วกดปุ่มเรียกรถ
ไม่นาน รถลอยฟ้าส่วนบุคคลสีขาวครีมคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาเอง ก่อนหยุดตรงหน้าเธออย่างมั่นคง
ตัวรถป้อมกลม ดูคล้ายไข่ที่ติดประตูรถเข้าไป
หน้าตาอาจจะแปลกตาไปหน่อย แต่ราคาถูก
ร่างเดิมจ่ายแค่สองหมื่นเหรียญดวงดาวก็ซื้อรถมือสองคันนี้มาได้
รถลอยฟ้าตรวจสอบตัวตนของเธอแล้วเปิดประตูให้อัตโนมัติ
เสียงกลไกดังขึ้นอย่างร่าเริง “ยินดีต้อนรับเจ้านายขึ้นรถค่ะ”
เธอนั่งลงไป “กลับบ้าน”
เสียงกลไกตอบว่า “ยืนยันจุดหมายปลายทาง หอพักผู้นำทางระดับซี เขตสี่ของหอคอยขาว อาคาร 11 ชั้น 20 ห้อง 2028”
รถค่อย ๆ ลอยขึ้นไปกลางอากาศ ก่อนที่ใต้ท้องรถจะสั่นพรวด ตอนเลี้ยว ยังมีเสียง “เอี๊ยดอ๊าด” ดังมาจากทางขวาอย่างน่าเป็นห่วง
เจียงอู๋กำราวจับแน่น
เอาเถอะ
รถราคาแค่สองหมื่นเหรียญดวงดาว บินได้ก็ดีแค่ไหนแล้ว
รถที่แล่นอยู่บนฟากฟ้าผ่านไปมาไม่ขาดสาย
เจียงอู๋โดนแซงติด ๆ กันหลายครั้ง
อีกอย่าง ตึกสูงระฟ้าที่นี่สร้างกันได้อิสระเหลือเกิน รูปร่างประหลาดไปหมด
ครู่ต่อมา รถลอยฟ้าทรงไข่ก็โคลงเคลงมาจอดบนลานจอดรถของหอพักผู้นำทางชั้น 20
เจียงอู๋สแกนยืนยันตัวตน แล้วเดินไปไม่กี่ก้าวก็ถึงห้อง 2028
บ้านไม่ได้ใหญ่โต มีสองห้องนอนกับห้องนั่งเล่นหนึ่งห้อง การตกแต่งก็ธรรมดามาก แต่ร่างเดิมจัดเก็บไว้อย่างสะอาดเรียบร้อย
เธอเปิดตู้เย็น
ข้างในวางน้ำยาบำรุงไว้สิบกว่าขวดอย่างเป็นระเบียบ
นอกเหนือจากนั้นก็ไม่มีอะไรเลย
เจียงอู๋ค้นอยู่พักหนึ่ง สุดท้ายก็ยอมแพ้ให้กับความจริง แล้วหยิบน้ำยาบำรุงรสสตรอว์เบอร์รีออกมาขวดหนึ่ง
รสชาติกลับไม่เลวเลย
ในน้ำยาบำรุงมีวิตามิน แร่ธาตุ และพลังงานพื้นฐานผสมอยู่แล้ว ที่สำคัญที่สุดคือดื่มแล้วอยู่ท้อง
หลังดื่มน้ำยาบำรุงหมด เจียงอู๋ก็กลับเข้าห้องไปเปลี่ยนเป็นเครื่องแบบผู้นำทางที่หอคอยขาวแจกให้
เครื่องแบบสีขาวอ่อนแนบพอดีกับเอว ขอบคอและปลายแขนเย็บด้ายสีเงินไว้ ส่วนอกติดป้ายประจำตัวของเธอ
【เจียงอู๋—ผู้นำทางระดับซี】
เธอมองตัวเองในกระจกอยู่สองวินาที
ใบหน้าในกระจกกลับเหมือนเธอไม่มีผิด
แม้แต่ตำแหน่งไฝเม็ดเล็กใต้ตาก็ยังเหมือนเดิม
เจียงอู๋สูดหายใจเฮือกหนึ่ง
เธอยังไม่ทันได้คิดว่าเกิดอะไรขึ้น ความสนใจก็ถูกความสวยของตัวเองดึงไปเสียแล้ว
คนสวยใส่อะไรก็ดูเหมือนชุดสั่งตัดราคาแพง
เจียงอู๋ออกจากบ้านไปทำงานอย่างพึงพอใจ
เธอเพิ่งเดินมาถึงรถลอยฟ้าของตัวเอง รถลอยฟ้าสีดำคันหนึ่งก็แล่นมาจากอีกฝั่งของลานจอด
รถเก่ากระจอก ๆ ของเธอส่งเสียง “ติ๊ด” ขึ้นมา ก่อนถอยหลังไปเองครึ่งเมตร
“ตรวจพบยานพาหนะมูลค่าสูง หลบให้โดยอัตโนมัติแล้ว”
“เจ้านาย ฉันฉลาดไหม?”
เจียงอู๋ชะงักฝีเท้า
“ดีมาก แต่ไม่ต้องพูดออกมาก็ได้ เหลือหน้าตาให้เจ้านายบ้าง”
รถลอยฟ้าสีดำที่จอดอยู่อีกฝั่งของลานมีเส้นสายตัวถังเพรียวสวย สีเคลือบสะท้อนประกายเย็นเยียบใต้แสงอาทิตย์
ถึงเจียงอู๋จะไม่รู้จักตรายี่ห้อรถของโลกนี้ แต่ก็ดูออกอยู่สองคำ
แพงมาก
ประตูรถเปิดขึ้นด้านบน
ฮั่วฉางชวนก้าวลงมาจากรถ
เหวินเสวี่ยฉือนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม มือยังถือรายงานผลตรวจของเธออยู่
“เจ้าหน้าที่ทางการแพทย์แจ้งผมว่าคุณหนีไปแล้ว”
“ใครหนี?” เจียงอู๋แก้ให้ “นี่เรียกว่าดำเนินเรื่องออกจากโรงพยาบาลตามปกติต่างหาก”
เหวินเสวี่ยฉือเงียบไป สายตาของเขาบอกชัดว่า ตรงไหนที่เรียกว่าปกติ?
ฮั่วฉางชวนไม่ได้เข้าร่วมการโต้เถียงของทั้งคู่ เขาแค่ช่วยเปิดประตูรถให้เจียงอู๋
“ขึ้นรถเถอะ”
“ผมไปส่งคุณที่ศูนย์รักษา”
ดูยังไงรถคันนี้ก็เร็วกว่าเธอ
เจียงอู๋ก้มตัวเข้าไปนั่ง
เหวินเสวี่ยฉือหยิบห่วงตรวจวัดสีเงินแคบเรียวออกมาจากกล่องพยาบาล แล้วคล้องไว้บนข้อมือเธอ
ห่วงตรวจวัดแนบกับผิว ก่อนรัดกระชับเข้ากับข้อมือโดยอัตโนมัติ
มันจะคอยตรวจวัดอัตราการเต้นของหัวใจ พลังจิต และข้อมูลอื่น ๆ ของเธอ หากพบความผิดปกติ ข้อมูลจะถูกส่งไปยังเครื่องมือแพทย์ของเหวินเสวี่ยฉือโดยอัตโนมัติ
หน้าจอแสงแสดงข้อมูลต่าง ๆ ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
“ร่างกายฟื้นตัวได้ดี”
“กันน้ำ ไม่รบกวนการใช้ชีวิตประจำวัน ต่อไปก็ใส่ไว้เหมือนเครื่องประดับ อย่าถอดออก”
“อ้อ”
เจียงอู๋แกว่งข้อมือไปมา
“งั้นต่อไปถ้าฉันเห็นหนุ่มหล่อแล้วหัวใจเต้นแรง นายก็รู้ด้วยเหรอ?”
เหวินเสวี่ยฉือ “...”
เขาเก็บกล่องพยาบาล โดยไม่ตอบอะไร
ประตูรถค่อย ๆ ปิดลง
รถลอยฟ้าสีดำแล่นออกจากลานจอด
ไม่กี่นาทีต่อมา รถก็จอดหน้าศูนย์รักษาเขตสี่
น่านฟ้าเหนือศูนย์รักษาเป็นเขตควบคุม ยกเว้นรถฉุกเฉินแล้ว รถลอยฟ้าคันอื่นห้ามเข้าใกล้ชั้นอาคารโดยตรง
เจียงอู๋กับคนอื่น ๆ จึงลงจากรถ แล้วขึ้นลิฟต์ภายในอาคารไปยังชั้น 12
ชั้นนี้มีห้องรักษาแยกเป็นสัดส่วนอยู่สิบกว่าห้อง ผู้นำทางทุกคนที่ลงทะเบียนไว้ล้วนมีพื้นที่ทำงานประจำของตัวเอง
เจียงอู๋หาห้องรักษาของตัวเองเจออย่างรวดเร็ว
ป้ายหน้าห้องเขียนไว้อย่างเด่นชัดว่า
【ห้องรักษาของผู้นำทางระดับซี—เจียงอู๋】
ห้องรักษาทั้งห้องเป็นของเธอคนเดียว
สุดยอด
เมื่อยืนยันตัวตนผ่าน ประตูห้องรักษาก็เปิดออกไปสองด้าน
ภายในห้องมีผู้พิทักษ์สองคนในชุดเครื่องแบบทหารสีดำประจำการอยู่
“สวัสดีตอนเช้าครับ คุณผู้นำทางเจียง”
ทั้งคู่เป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่หอคอยขาวจัดไว้ประจำการ
เจ้าหน้าที่ผลัดเปลี่ยนเวรกันทุกวัน วันนี้บังเอิญเป็นหน้าที่ของพวกเขา
หากผู้พิทักษ์ที่เข้ารับการชี้นำเกิดคลุ้มคลั่ง พวกเขาจะเข้าควบคุมทันที
เจียงอู๋กวาดตามองทั้งสองคน
ผู้ชายทางซ้ายผมดำตาดำ ไหล่กว้างขายาว คิ้วตาคมเข้ม ดูเย็นชาจนเหมือนไม่อยากให้ใครเข้าใกล้
ส่วนผู้ชายทางขวามีผมสีแดง หางตาเฉี่ยวเล็กน้อย เขาพิงกำแพงยิ้มให้เธอ ท่าทางโอ้อวดไม่เบา
คนหนึ่งเย็นชา อีกคนก็เจ้าชู้