ร่างของเจียงอู๋แข็งทื่อ ก่อนจะค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
ฮั่วฉางชวนกำลังก้มมองเธอ ความลนลานเมื่อครู่จางหายไปแล้ว แววตากลับหม่นลึกอย่างยิ่ง
เมื่อครู่พอเห็นเจียงอู๋เจ็บปวด เขาก็ไม่ทันคิดแยกแยะว่าเธอพูดจริงหรือไม่
แต่ตอนนี้เธอดูไม่เหมือนคนกำลังไม่สบายสักนิด
เจียงอู๋รู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี เลยยกมือกุมอกไว้
“เหมือนว่า...จะยังเจ็บอยู่นิดหน่อย”
“เจียงอู๋”
เจียงอู๋รีบทำตัวเรียบร้อยทันที
ฮั่วฉางชวนไม่ได้พูดอะไร เพียงมองเธออยู่แบบนั้น
ยิ่งถูกมอง เจียงอู๋ก็ยิ่งรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี เธอแอบถอยหลังไปหนึ่งก้าว
“เอ่อ ดึกแล้วนะ”
“พรุ่งนี้นายยังต้องทำงาน ไม่สู้กลับไปก่อน—”
ฮั่วฉางชวนยื่นมือมาคว้าเอวเธอ แล้วดึงกลับเข้ามา
เขาก้มตามองเธอ
“หลอกพี่เหรอ?”
เจียงอู๋รู้สึกถึงอันตรายขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
“ฉันอธิบายได้นะ”
สายตาของฮั่วฉางชวนเลื่อนไปหยุดที่ริมฝีปากของเธอ
“อธิบายเหรอ? ใช่ ปากคู่นี้แหละที่ชอบหลอกคน”
เจียงอู๋ยังไม่ทันได้แก้ตัว ฮั่วฉางชวนก็ประคองท้ายทอยเธอไว้ แล้วก้มลงจูบ
เธอมองเขาโดยไม่ได้ถอยหนี
ต่างจากแววตาเย็นขรึมของเขาในตอนนี้ จูบนี้กลับแผ่วเบามาก
เพียงแต่ยาวนานกว่าที่เจียงอู๋คิดไว้
ฮั่วฉางชวนจูบเธออย่างเชื่องช้า ไม่ยอมปล่อยมือจากเธอเลย
ตอนแรกเจียงอู๋ยังมึนงงอยู่บ้าง ต่อมาก็ทำได้เพียงกำเสื้อเครื่องแบบตรงหน้าอกเขาไว้แน่น
เดี๋ยวก่อน
เมื่อกี้เธอแกล้งทำเป็นหายใจไม่ออก
แต่ตอนนี้เหมือนจะหายใจไม่ออกขึ้นมาจริง ๆ แล้ว
ฮั่วฉางชวนถึงค่อยยอมปล่อยเจียงอู๋ ก่อนจะก้มมองเธอ
“ฉันคิดจริง ๆ ว่าเธอเป็นอะไรไป”
“คราวหน้าอย่าหลอกฉันแบบนี้อีก เมื่อกี้ฉันกลัวมาก”
เจียงอู๋หดนิ้วลงอย่างรู้สึกผิด
เสียงของฮั่วฉางชวนทุ้มต่ำลงเล็กน้อย
“ฉันชอบเธอ”
“เพราะงั้นถ้าเป็นเรื่องของเธอ ฉันก็อดเป็นห่วงไม่ได้”
เจียงอู๋มองเขานิ่งงัน ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี