เหวินฝูครุ่นคิดอยู่นาน บางทีหลินตู้อาจจะไม่คิดหนีตั้งแต่แรก
ด้วยสติปัญญาของหลินตู้ นางย่อมมองออกว่าคนเหล่านั้นตั้งใจมาดักนาง และคนที่เขาส่งไปนั้นต้องการจับเป็น ไม่ใช่สังหาร ตามการเลือกของนาง นางย่อมเลือกที่จะต่อสู้กับคนของเขามากกว่า
ผู้บำเพ็ญนอกรีตสองคนนั้นกลัวตาย หลังจากประกาศค่าหัวไป มารร้ายมากมายออกจากถ้ำ ย่อมไม่กล้าบุกเข้ายึดชิงโดยพลการ มีแต่จะเลือกปิดล้อมตอนหลินตู้หลบหนี
ในสถานการณ์เช่นนี้ หลินตู้จะเลือกวิ่งไปทางไหนก็เห็นได้ชัดเจน
ก็เพียงเขาคิดผิดเรื่องศพนั้นกับมารร้าย อีกทั้งโฮ่วชางที่ปรากฏตัวอย่างกะทันหัน
ร่างของหลินตู้เต็มไปด้วยปริศนามากมาย เขาหันไปมองประตูหินที่หลินตู้ปิดตายไว้ "เจ้าคิดว่าวันนี้จะสังหารข้าได้หรือ?"
"ที่นี่เป็นอาณาเขตของข้า" เขาเตือนด้วยไมตรีจิต
หลินตู้พยักหน้า เอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ "เออ ๆ ถูกต้อง ที่ของเจ้าเจ้าว่ากัน ที่ข้ามาก็มาขอตาย จะเป็นไรไป?"
โฮ่วชางยืนอยู่ข้างหลังนาง ส่ายกระบี่ยาวอย่างช่วยไม่ได้ ศิษย์น้องเล็กผู้นี้กล้าพูดจริง ๆ
เหวินฝูส่ายหน้าอย่างจนใจ "ความจริงสำคัญกว่าโชคชะตางั้นหรือ?"
หลินตู้ส่ายหน้าตามอย่างเสแสร้ง "สำหรับเจ้า ไม่อย่างนั้นหรือ?"
เหวินฝูสบตานาง น้ำเสียงหนักแน่นสงบ "ดี ข้าจะบอกเจ้า"
"สิ่งที่เฉียนหยู่ต้องการ คือการปกครองต้งหมิงเจี้ยทั้งผืน" เหวินฝูยืนนิ่งอยู่ที่นั่น น้ำเสียงแฝงความดูแคลนอย่างเบาสบาย "เจ้าคิดหรือว่าเหตุใดโลกนี้จึงมีการกล่าวถึงพรสวรรค์?"
"พรสวรรค์ สิ่งที่สวรรค์ประทานให้ สิ่งที่เขาจะทำ ก็คือเรียกคืนสิ่งที่สวรรค์ประทานกลับคืนมา"
หลินตู้คิดในใจอย่างรวดเร็ว "กระดูกวิญญาณ เพลิงประหลาด ปราณมังกร? จิ่นเซวียนคืออะไร?"
"เจ้าเดาไม่ออกหรือ?"
"โชคชะตาบนร่างนาง คือสิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในรอบหลายพันปี"
หลินตู้พยักหน้า หัวเราะเบา ๆ "ไม่แปลกใจเลย"