หลินตู้ยิ้มแย้มอย่างเห็นได้ชัด นางมีรูปร่างสูงโปร่งผอมบาง ตลอดปีมานี้ข้าวที่กินเข้าไปล้วนใช้ยืดความสูงเสียหมด ดังนั้นแม้จะสวมผ้าคลุมก็ยังดูแบบบาง
ทว่าต่อให้คนที่ดูแบบบางราวไร้พิษภัยขนาดนี้จะยิ้มอย่างอ่อนโยนเพียงใด ก็ยังทำให้หลี่ต้งและหนีซือที่ยืนอยู่หน้าตู้เก็บของพากันถอยกรูดไปหนึ่งก้าว หวนนึกถึงความหนาวเหน็บที่ถูกเปลือกน้ำแข็งบางเฉียบแหลมคมครอบงำอีกครั้ง
หลินตู้ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พวกเขาก็ถอยหลังอีกก้าว กระทั่งนางมาถึงกลางห้องโถง สามคนจึงหยุดชะงักนิ่ง
“พวกเจ้าดูเหมือน... กลัวข้ามากเลยรึ?”
นางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย สายตาเหลือบผ่านกล่องไม้ธรรมดาในมือทั้งสอง นั่นคือของที่ตู้เสาไม่เอาแล้วเมื่อครู่
กล่องไม้ไม่อาจรักษาคุณสมบัติโอสถได้ดีนัก พันปีผ่านไป สมุนไพรข้างในเกรงว่าคงเหลือเพียงกากแห้งเหี่ยวหดใช้ไม่ได้แล้ว
หลี่ต้งนึกในใจ จะไม่ให้กลัวได้อย่างไร พูดไม่กี่คำก็แช่แข็งผู้คนเสียแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะปีศาจตนนั้นคลั่ง ไม่รู้ทำไมถึงทำให้เปลือกน้ำแข็งบางจางหายไป เขากับหนีซือเกรงว่าคงตายไปนานแล้ว
หลินตู้หัวเราะออกมาเบา ๆ หันไปจ้องมองหนีซือ “เจ้าไม่สงสัยในคำที่ข้าพูดเมื่อครู่เลยรึ?”
หนีซือชะงักไปชั่วครู่ “ประโยคไหน?”
หลินตู้รวบผ้าคลุมซ่อนมือไว้อย่างใจเย็น “เหยียบเรือสองแคม”
แววตาของหลี่ต้งผ่านประกายสังหารวูบหนึ่ง “ซือซือ อย่าไปฟังนางพูดเพ้อเจ้อ!”
“สหายหนีไม่สงสัยเลยหรือ ว่าเหตุใดข้าถึงรู้จักหลี่ต้ง?” หลินตู้ก้าวไปข้างหน้าอีกหนึ่งก้าวอย่างเอื่อยเฉื่อย “ก็เพราะข้ามายังโลกใบนี้ พี่สาวคนแรกที่พยุงข้าไว้ คือคู่หมั้นของเขา บัดนี้เป็นศิษย์ในของนิกายเกื้อโลก ข้าเดาว่า น่าจะเป็น ‘น้องสาวร่วมสกุล’ ในปากของหลี่ต้งสินะ?”