การเลื่อนขั้นพร้อมกันของผู้บำเพ็ญแห่งสำนักอู๋ซ่างกลุ่มหนึ่ง ทำเอาผู้บำเพ็ญแห่งอีกสองสำนักลืมวัตถุประสงค์แรกเริ่มที่มาที่นี่โดยสิ้นเชิง
โลกที่ได้รับบาดเจ็บมีเพียงสองคนก็เป็นอันสำเร็จ
“ชื่อของข้า ถูกดันลงไปแล้ว” ผู้บำเพ็ญผู้นั้นสีหน้าเจ็บปวดรวดร้าว ต่อให้ขึ้นป้ายได้ก็ยากเย็นอยู่แล้ว พอหลินตู้ขึ้นไป ก็ราวกับทุบหนักลงมาบนหัวเขาอีกหนึ่งที
“เอ้ ไม่ใช่อย่างนั้น ข้าเพิ่งลอกอันดับเสร็จหมาด ๆ!” ผู้บำเพ็ญอีกคนโอบม้วนกระดาษม้วนใหญ่ไว้แนบอก สีหน้าหนักอึ้ง
หากหลินตู้บอกกล่าวล่วงหน้าสักคำ พวกเขาก็ไม่ต้องเสียเวลาลอกเลียนทั้งหมดนานขนาดนี้ก่อนสิ!
สามคนเลื่อนขั้นสู่ขั้นฮุยหยางสำเร็จ หนึ่งคนเลื่อนขั้นสู่ขั้นเฉียนหยวน สองคนขั้นฮุยหยางความสมบูรณ์แบบ
ศิษย์รุ่นที่หนึ่งร้อยทั้งหมดมาถึงขั้นฮุยหยางแล้ว
เหอกุยเห็นดังนั้นก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “รู้สึกว่าน่าจะรับศิษย์เพิ่มได้อีก พอถึงตอนนั้นก็โยนให้เด็กพวกนี้ช่วยเลี้ยงก็แล้วกัน”
เฟิงอี๋พยักหน้าเห็นด้วย “ก็ได้อยู่หรอก แต่ข้าว่า พวกเขาคงจะพาเด็ก ๆ หลงทางไปมากกว่า”
“นี่เป็นคำถามที่ดี” เหอกุยตกอยู่ในห้วงคิด “แต่หยวนเย่ เยี่ยนชิง และจิ่นเซวียน ต่างก็ถูกหลินตู้เลี้ยงมาจนโตไม่ใช่หรือ เพราะฉะนั้นเจ้าถึงรู้สึกว่าพวกเขาดู...ไม่ค่อยสุขุมนักน่ะ?”
“เจ้าดูม่อหลินกับเทียนอู๋สิ นั่นถึงจะเรียกว่าสุขุมมากกว่า” เหอกุยพูดพลางมองไปทางม่อหลิน
ท่ามกลางฝนวิญญาณที่เทกระหน่ำ กลุ่มคนทั้งหลายกลายเป็นลิงตัวเปียกโชก กระทั่งม่อหลินและเซี่ยเทียนอู๋ก็ยังยืนกลางสายฝน ประคองอ่างเหล็กใบใหญ่และโอ่งเหล็กใบมหึมา พยายามเก็บฝนวิญญาณอย่างสุดกำลัง
“เห้! ฝนนี่ตกใส่ตัวเจ็บแปลก ๆ! เจ้าว่าโอ่งใบใหญ่ขนาดนี้จะเต็มไหมวะ?” หยวนเย่ก็ชักโอ่งออกมาใบนึงเช่นกัน
“ข้ายกได้สองใบ!” หนีจิ่นเซวียนตะโกนเสียงดังลั่น “ศิษย์พี่หญิงดูสิ ข้าช่วยท่านสะสมได้ตั้งสองใบเชียว!”