"ศิษย์น้อง...ศิษย์น้องเล็ก เจ้าคิดมากไปหรือไม่?" หนีจิ่นเซวียนหวาดหวั่น เอื้อมมือดึงชายผ้าคลุมของหลินตู้
หยวนเย่และเยี่ยนชิงส่ายหน้าพร้อมกัน จากนั้นมองไปที่หลินตู้
"ความสงสัยของศิษย์น้องเล็กไม่ใช่การคาดเดาลม ๆ แล้ง ๆ" เยี่ยนชิงอายุมากกว่าพวกเขาเล็กน้อย เป็นลูกหลานของตระกูลเล็กในแคว้นกลาง อ่านหนังสือมามากตั้งแต่เด็ก แม้จะเดินวิถีดาบ แต่ความคิดเป็นระบบกว่าเหล่าศิษย์น้องทั้งสองมาก
โลกเล็ก ๆ พังทลายลงสู่ห้วงอนธการ ชนกับมิติจนเข้ามาในโลกนี้ ถูกสำนักในแคว้นกลางค้นพบ และเพราะผู้ค้นพบบังเอิญเป็นผู้บำเพ็ญจากสำนักใหญ่ ร่วมกับหลายสำนักบุกเบิก ส่วนสำนักอื่นจ่ายค่าเช่าเป็นบรรณาการ จึงกลายเป็นเขตหวงห้ามฝึกฝนของศิษย์แคว้นกลาง
โลกเล็กนี้เลื่องชื่อว่าเป็นเขตหวงห้ามสำหรับผู้บำเพ็ญขั้นต่ำที่มีอัตราสูญเสียต่ำ
เขากัดริมฝีปาก "เท่าที่ข้าทราบ เจ็ดครั้ง สูญเสียไปไม่ถึงสองร้อยคน และหลายสาเหตุการตายชัดเจนว่าไม่ได้อยู่ในทะเลทราย"
หลินตู้มีพรสวรรค์ไวต่อตัวเลข เกือบจะจำทุกอย่างที่เห็นเพียงครั้งเดียว และเยี่ยนชิงมีความคิดที่สุขุมกว่า ตามทันความคิดนางได้อย่างรวดเร็ว
"คนที่ออกไปก่อนหน้านี้...มีความเป็นไปได้สูงว่า เกิดปัญหา"
หลินตู้กล่าวต่อ "หรือพูดอีกอย่างว่า ในหมู่คนที่ออกไป มีผี"
หยวนเย่สูดลมหายใจเย็น ดวงตาเบิกโพลง "มีผี?"
"ร่างเทียม" เยี่ยนชิงอธิบายแล้วเสริม "เนื้อหนังถูกหลิวปีศาจกิน วิญญาณก็สลายไป มีวิชาลับเกี่ยวกับกิ่งหลิวชื่อว่า กิ่งหลิวทอโครงกระดูก ใช้กิ่งหลิวแทนกระดูกมนุษย์ที่หัก ตำราโบราณบันทึกไว้ว่า หลิวปีศาจที่บำเพ็ญลึกซึ้งสามารถสร้างร่างเนื้อหนังได้ หลังกินคนแล้วกิ่งหลิวสามารถแปรเป็นร่างกายของผู้ถูกกิน"