เมฆดำบนท้องฟ้าหมุนวนเป็นระลอก หลินถวนลงจอดยังอีกตำแหน่งหนึ่งหน้างานประลองยุทธ์วิญญาณ ซึ่งห่างจากเมฆพิโรธของเหยียนเหย่ นางนั่งลงตรงนั้นทันที
หลินตู้ตามมาติด ๆ ท่ามกลางสายตาจับจ้องของไคหยาง นางวางร่างลงยังจุดหนึ่งด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ พลางคำนวณเวลาในใจ
หลินถวนนั่งขัดสมาธิ พลังวิญญาณภายในตันเถียนค่อย ๆ แผ่กระจายออก แล้วพุ่งตรงขึ้นสู่ท้องนภา
เบื้องบนนภากว้างใหญ่ วงแสงเรืองรองถูกดันเปิดออกเป็นวงกว้าง ริ้วแสงอ่อนโยนแผ่เป็นระลอกคลื่น ประหนึ่งเสด็จลงของเทพ
ไกลออกไป ชายผู้หนึ่งวิ่งบ้าคลั่งตรงหน้ามา
ผู้นั้นเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าอาภัพ ดูราวกับสัตว์ร้ายที่เพิ่งดิ้นรนออกมาจากกรงขัง ถูกกักขังมานาน แล้วฉีกกรงเหล็กหนักหน่วงออกมาอย่างทุ่มสุดกำลัง เดินโซซัดโซเซไปตามทาง ประหนึ่งปราศจากพลังวิญญาณ
แม้ผู้นั้นจะมอมแมมเพียงใด หลินตู้ก็จำได้ในพริบตา นั่นคือโฮ่วชาง
จากเมืองติ้งจิ่วถึงทุ่งร้างทราย หากไร้พลังวิญญาณ ต่อให้กายเนื้อแข็งแกร่งเพียงใดก็ไม่สามารถวิ่งมาถึงได้ในเวลาอันสั้น ดังนั้นคนผู้นี้จึงเดินทางมาพร้อมกับฝูงชนผ่านค่ายกลเคลื่อนย้ายของการประลองยุทธ์วิญญาณเป็นแน่
ลงถึงจุดชมวิวของการประลองยุทธ์วิญญาณ แล้วจึงวิ่งมาอย่างบ้าคลั่งตลอดทาง
เวยจื่อประหลาดใจเล็กน้อย "ไม่แปลกที่โฮ่วชางไม่ปรากฏตัว คนผู้นี้ติดตามหลินถวนตลอดเวลา นางจากไปแล้ว ทำไมถึงไม่พบและไม่ตามมาล่ะ"
เส้นทางนี้มิได้ง่ายดาย ผู้วิเศษกำลังฝ่าภัยพิบัติ ผู้วิเศษอีกคนกำลังพลีชีพพลังบำเพ็ญทั้งมวล แรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมานั้นพอจะทำให้ผู้คนก้มหน้าก้มตาไม่อาจเงยขึ้นได้
ผู้ที่สามารถเข้าใกล้ได้ มีเพียงภูติแห่งสวรรค์ปฐพี หรือร่างแปลงของมังกรแท้และเซียนแท้เท่านั้น ที่ไม่ได้รับผลจากแรงกดดัน
ทว่าโฮ่วชางกลับเป็นมนุษย์แท้ ๆ เขาเดินโซซัดโซเซไปตามทาง แต่ยังคงฝ่าแรงกดดันมหาศาลของผู้บำเพ็ญขั้นไท่ชิงสองคนนั้น ก้าวไปข้างหน้าทีละก้าว
"อาจารย์!!"
เขาส่งเสียงอย่างยากลำบาก ก้าวไปข้างหน้าทีละก้าว ฝ่าพายุพลังวิญญาณหมุนวน เข้าไปโดยไม่สนใจหลินตู้และเวยจื่อที่อยู่ระหว่างทาง