หลินตู้ลงจากเวทีแล้วเดินกลับไปยังที่นั่งของตน รอบข้างเต็มไปด้วยประกายพลังวิญญาณระยิบระยับ นางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จึงเปิดแหวนเก็บของหยิบผ้ากอซผืนหนึ่งออกมา ปิดตาของตัวเอง
คราวนี้รู้สึกดีขึ้นมาก
บนที่นั่ง ผู้คนเดิมกำลังวิพากษ์วิจารณ์กันไม่ขาดปาก ล้วนพูดประมาณว่า “หลินตู้สู้คนไม่แม้แต่มองคู่ต่อสู้ สบประมาทคู่ต่อสู้” เป็นต้น แต่พอหลินตู้ใช้ผ้ากอซปิดตา เสียงพูดคุยก็หยุดชะงักลงทันที
หลายคนที่กำลังพูดอยู่พลันเกิดความรู้สึกผิดในใจพร้อมกัน
“นี่...ตาบอดจริงหรอกหรือ?”
“...หรือว่าศิษย์ของเซียนจุนเหยียนเหย่จะต้องกลายเป็นสภาพนี้ทุกคน?”
“แต่เซียนจุนเหยียนเหย่ไม่ใช่ตาบอดแต่กำเนิดอยู่แล้วหรือ...”
ผู้คนวิพากษ์วิจารณ์กันไปมา แต่ภายในใจล้วนมีความรู้สึกผิดที่พูดไม่ถูกอธิบายไม่ชัด
พวกเขาช่างไร้ความปรานีเหลือเกิน
เหอกุยครุ่นคิดมองหลินตู้ตรงหน้า “เจ้า...มองไม่เห็นจริงๆ หรือ?”
เขาคือคนที่เห็นเหยียนเหย่เข้าสำนักมาตั้งแต่แรก ไม่เคยได้ยินว่าฝึกคัมภีร์จิตของเหยียนเหย่แล้วจะกลายเป็นเหยียนเหย่รุ่นสองได้
“โอ้ เปล่าเสียหน่อย” หลินตู้กวักมือให้คนอื่นขยับที่ให้นางนั่งลง ในชั่วพริบตา ต้นผักกาดขาวน้อยหลายต้นที่เดิมหมายจะรุมล้อมเข้าก็พากันถอยไปนั่งแถวหลังพร้อมกัน
เหอกุยไม่รู้สึกอะไรเลย ยกถ้วยชาบนโต๊ะขึ้นตั้งใจจะจิบน้ำแก้ตกใจ ดื่มไปตั้งนานก็ไม่เข้าปากสักที พอมองดีๆ ก็พบว่าผิวน้ำกลายเป็นน้ำแข็ง
เขาสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ หันไปทางหลินตู้ “เก็บไอหนาวของเจ้าไว้หน่อย”
หลินตู้หันมามองศิษย์พี่ใหญ่ด้วยสีหน้าบริสุทธิ์ ผ้ากอซบังแสงส่วนหนึ่งไว้ ตอนนี้นางรู้สึกสบายตัวแล้ว แต่คนอื่นๆ กลับไม่สบายใจ
“ข้าควบคุมไว้ไม่ได้”
“ผมเล่า? อย่าบอกนะว่าเจ้าหลบอยู่ในถ้ำบำเพ็ญย้อมผมให้เป็นสีนั้น” เหอกุยวางถ้วยชาลง สีหน้าเป็นกังวล
“อ้อ ใช่แล้ว เพราะผมขาวเยอะไปหน่อย ขาวเป็นดอกเลาแล้วดูแก่ กระนั้นข้าก็เลยย้อมให้ขาวทั้งหมด ดูสิ ตั้งแต่ผมหงอกเต็มหัว กลับดูสดชื่นขึ้นมาก ไม่ใช่หรือ?” หลินตู้พูดพล่อยๆ โดยไม่คิด
เหอกุย: ...