นอกตำหนักจื่อเวย์ วิกฤตใกล้จะปะทุขึ้นเต็มที
เยี่ยนชิงเห็นสัญลักษณ์นกไม้หนีตายชิ้นสุดท้ายของตนแตกสลาย หัวใจแทบเย็นเฉียบ
อาจารย์อาน้อยกับพวกตอนนี้ไม่มีทางมาทันแน่
“ถ้าไม่รังเกียจ ก็เกาะไว้ให้แน่น ข้าจะพาเจ้าบิน” เจ้าหัวสุนัขเอ่ยขึ้น
เยี่ยนชิงก้มหน้ามองอย่างงุนงง “หา?”
วินาทีถัดมา อ้วนดำใช้วิชาเรียก พาเยี่ยนชิงพุ่งทะยานด้วยความเร็วดั่งดาวตกไปยังตำแหน่งร่างกายของตน
เยี่ยนชิงร้องอุทาน “ตายแล้ว! สหายรัก เจ้าเก่งจริง ๆ นี่หา!!”
แต่เห็นหัวสุนัขนั้นบินเร็วราวสายฟ้าพาร่างคนคนหนึ่ง ไม่เหมือนขี่ กลับเหมือนสุนัขนน้อยลากรถใหญ่ ลากคนพุ่งด้วยความเร็วสุดขีด เร็วเสียจนเยี่ยนชิงที่หลอมเขาเฟยเหลียนแล้วยังใช้พลังเซียนไม่ทันเลยแม้แต่น้อย
ริมกุยซวี่ เวยจื่อลงมือก่อน วัชระพุ่งลงไปล้อมรอบร่างฟูซังทันที
ม่อหลินตามติดชักกระบี่ออกจากฝัก อสนีเสวียนแปดสิบเอ็ดสายถาโถมลงมา ล้อมร่างฟูซังไว้ท่ามกลางปราณกระบี่สายฟ้า
กระบี่แดงประหลาดราวมังกรเลื้อยค่อย ๆ แทรกเข้าใกล้ฟูซังภายใต้การบดบังของอสนีเสวียน แล้วก็ระเบิดดังสนั่น
ปราณดาบคู่พลุ่งพล่าน ไอไฟมังกรตะเกียงดุดันยิ่งนัก ทวีความรุนแรงของไฟ-ฟ้าสนองซึ่งกันและกัน
ฉู่กวนเมิ่งทะยานขึ้น พ่นเปลวเพลิงสีขาวซีดพุ่งตรงไปยังตันเถียนของศัตรู
แส้ยาวฟาดผ่าเสียงหวีดหวิว กระดิ่งทองแดงกรุ๋งกริ๋ง พร้อมกลไกประหลาดและระเบิดฟ้าที่หยวนเย่คิดค้นอย่างพิถีพิถัน เข้าร่วมสมรภูมิ
ซวนอิงเท้าเปล่าหยิบพัดออกมา มือหนึ่งจับมุทรา กระแสลมช่วยส่งไฟ ลุกโชนราวภูเขาไฟ
หน้ากุยซวี่ พลังเซียนระเบิดพร้อมกัน เปลวเพลิงทะยานฟ้า เสียงฟ้าร้องกึกก้อง
หลินตู้ยกมือเรียกกฎเกณฑ์แห่งฟ้าดิน อักษรยันต์ที่เขียนลงไปผูกกันเป็นค่ายกลพุ่งชนฟูซัง
ชางหลีก้มลงหยิบพิณ เสียงพิณกังวาน บทเพลงศึกบรรเลงขึ้น พลังโจมตีซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ ดั่งคลื่นยักษ์ ทหารม้าเหล็กกล้า ผสานรวมกับการโจมตีของทุกคน พยายามสร้างความเสียหายสูงสุด
ไคหยางยกมือก่อตราผนึก พยายามโจมตีฟูซังเช่นกัน
แต่การโจมตีเหล่านี้ยังไปไม่ถึงตัวฟูซัง ก็ถูกแสงเทพของเขาบดขยี้ พลังเทพที่สะท้อนกลับเหวี่ยงผู้โจมตีกระเด็นไปไกล
ฟูซังหัวเราะเยาะ “แค่เซียนเล็ก ๆ ไร้ปัญญารู้จักประมาณตน”