สองพลังปะทะกันอีกครั้ง ครานี้พลังน้ำแข็งพกพาไอสังหารที่แท้จริง ทำให้คนสัมผัสได้ว่าเหมันต์ฤดูเป็นเช่นใด ตลอดทางพัดผ่านทุกสิ่งอย่างราบคาบ แท่งน้ำแข็งห้าแฉกสี่ทิศแทงทะลุก้อนพลังแสงจันทร์นั้น แล้วผลึกน้ำแข็งก็ขยายตัวไม่หยุด ฉีกแสงจันทร์แหลกสลายอย่างสิ้นเชิง
นกสองตัวอดสะท้านไม่ได้ แม้จะรู้มานานว่าเจินลิ่วเย็นชา แต่ไม่คิดว่าความเย็นชาของนางจะน่ากลัวถึงเพียงนี้
คลังพลังวิญญาณของหลินตู้ย่อมสู้กระต่ายที่มีหินคู่ชีวิตไม่ได้ นางพยายามจะเกลี้ยกล่อม “เรามาตกลงกันหน่อยเถอะ ไม่ต้องออกไปก็ได้ ข้าไปเองได้หรือไม่?”
“สรรพสิ่งยืนยงในใต้หล้า ล้วนเพียงเงาสะท้อนในน้ำ ดอกไม้ในกระจก”
กระต่ายนั้นแหลกสลายไปนานแล้ว จะเรียกว่าอะไรก็ได้ หากพูดตามจริง มันกลายเป็นสัตว์ร้ายขนปุยสีขาวยักษ์ ใบหน้ากลมแป้นฝังอัญมณีสีแดงสดสองเม็ดดั่งหยดเลือด น่าเกรงขามยิ่งนัก แฝงความคลั่งไคล้ไร้ขอบเขต
เสียงของหานเยว่หลิงเริ่มแหบพร่า “ผู้ทรยศ ผู้ทอดทิ้งแผ่นดินเกิด ยังคิดจะจากไปอีกหรือ?”
หลินตู้ถอนหายใจ ยกพัดฝูเซิงขึ้น “หากข้าบอกว่า หินคู่ชีวิตของข้าถูกใครบางคนขโมยไปเล่า? ข้าจำเป็นต้องจากบ้านเกิดมาเพราะเหตุนี้ ตามหามาทุกหนแห่ง”
หานเยว่หลิงเหมือนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วคำรามออกมา “นั่นก็เพราะเจ้าไร้ความสามารถเอง!”
หลินตู้: ... ที่จริงนางก็เก่งไม่น้อยเลยนะ ที่สามารถจัดการเซวี่ยหลิงได้
แต่ไม่ขัดขวางที่นางจะโต้กลับ “เจ้าเก่งนักหรือ? หากเจ้าเก่งจริง เหตุใดเจ้ามองไม่เห็นว่านางตั้งใจจะตาย! เหตุใดมองไม่เห็นความปรารถนาของนางที่มีต่อโลกมนุษย์!”
หานเยว่หลิงขนฟูขึ้นในพริบตา ก้อนขนปุกปุยสีขาวยักษ์นั้นขยายตัวออกอีกอีกรอบ ขนแข็งตั้งชูเป็นหนามแหลมไม่เป็นระเบียบ คำรามก้อง แล้วกัดเขี้ยวตะคอกคำรามพุ่งเข้าใส่หลินตู้