เหวินฝูคิดถึงความเป็นไปได้มากมาย คิดถึงหมากลับของหลินตู้ แต่ไม่ว่าจะคิดอย่างไร ก็คิดไม่ถึงว่าเหยียนเหย่และหลินถวนจะมาปรากฏอยู่ที่นี่
“ทำไม?”
เขาพิงอยู่กับกำแพง อวัยวะภายในราวกับถูกของหนักบดขยี้
มีเพียงเขาคนเดียวที่รู้ว่าเท้าของเหยียนเหย่หนักหนาเพียงใด และบรรจุความโกรธเกรี้ยวไว้มากเพียงใด
สำหรับผู้บำเพ็ญที่ใกล้จะทะยานสู่สวรรค์แล้ว โลกใบนี้ไม่ควรมีสิ่งใดพอจะดึงดูดอารมณ์ทั้งเจ็ดของเขาได้อีก มิเช่นนั้นจะฝ่าข้อจำกัดของโลกนี้ไปได้อย่างไร จวนเจียนจะทะยานสู่สวรรค์
แต่... เหตุใดเหยียนเหย่ถึงได้มา?
แล้วยังหลินถวนอีก หลินถวนติดอยู่ที่ขั้นไท่ชิงมานานหลายปี ไม่ว่าจะเพื่อการทะยานสู่สวรรค์ในภายหน้า หรือเพื่อภัยสวรรค์ในวันข้างหน้า ล้วนไม่ควรเอาตัวเองเข้าไปพัวพันกับกรรมเช่นนี้
แต่พวกเขากลับมาทั้งคู่
เพียงเพราะว่าทั้งสองคนเป็นศิษย์เพียงหนึ่งเดียวของพวกเขางั้นหรือ?
สำคัญถึงเพียงนั้นเลยหรือ?
ดวงตาเหวินฝูแดงจนจะหยดเลือด ในแดนมารที่เต็มไปด้วยพลังมาร หากผู้บำเพ็ญวิญญาณไม่ใช้วิธีพิเศษ ข่าวสารย่อมไม่สามารถส่งถึงเขตแดนวิญญาณได้
นอกจากว่าหลินตู้จะบอกอาจารย์ของนางตั้งแต่ก่อนออกมาแล้ว
ช่างน่าอิจฉาจริง ๆ นามีขั้นฮุยหยางแล้วแท้ ๆ กลับยังมีอาจารย์คอยเป็นเบื้องหลังให้นางอีก
เหยียนเหย่จ้องไปที่หลินตู้ แค่นเสียงเย็นชาออกมาคำหนึ่ง หลินตู้ก็วิ่งเข้ามาทันที สีหน้าราบเรียบเต็มไปด้วยความยินดี ราวกับสุนัขน้อยที่ร่าเริง
ไม่มีความคิด ไม่มีหัวใจ เขากำลังจะทำหน้าตายึ๋ยื๋อสอนสั่ง ก็เห็นศิษย์ทรพีคนนั้น ต่อหน้าต่อตาเขา เบี่ยงตัวไปทางหนึ่ง แล้วตรงดิ่งไปทางด้านหลังของเขา ดึงแขนหลินถวนไว้