โลงศพถูกเปิดออกจนหมดสิ้น ปีศาจร้ายพันปีกลับมาปรากฏสู่โลกมนุษย์อีกครั้ง
พลังหยินแผ่กระจายไปทั่ว อุณหภูมิในอากาศลดต่ำลงทันใด จนเยี่ยนชิงต้องสั่นสะท้าน พลังนี้สูสีกับพลังวิญญาณของอาจารย์อาน้อยทีเดียว
หลินตู้มองกลุ่มหมอกดำนั้น "ท่านผู้อาวุโสหมิง ข้าน้อยเมื่อครู่ พูดผิดตรงไหนหรือไม่?"
กลุ่มหมอกดำค่อย ๆ เอ่ยปาก ราวกับคนที่ไม่พูดมานานนัก เสียงแหบพร่าและน่าฟัง "ข้าไม่รู้ว่าค่ายกลภักดีมีอยู่จริง ไม่รู้ว่ามันคือใคร"
หลินตู้เลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ "ไม่เป็นไร ท่านผู้อาวุโสตามข้าน้อยไปด้วยกัน ความจริงก็จะกระจ่างเอง"
เสียงที่ราวกับมีเสียงก้องซ้อนทับเอ่ยขึ้นอีกครั้ง ดุจกระดาษทรายหยาบกร้านเสียดสีผ่านแก้วหู "เจ้าหนูน้อยอายุยังไม่ถึงยี่สิบปี กล้าคิดเล่นงานข้าได้ลงคอ"
กลุ่มหมอกดำขยับตัวทันใด มือสีดำสนิทอันหนึ่งพุ่งเข้าหารวบลำคอของหลินตู้
หลินตู้ยืนอยู่กับที่ ไม่ขยับแม้เสี้ยวนิด รู้สึกเพียงมือนั่นเย็นเฉียบดุจงูรัดรอบลำคอของนาง สีหน้านางยังคงเรียบเฉย "ข้าน้อยยังเป็นเพียงเด็ก หากไม่เผื่อการ์ดคุ้มชีวิตเอาไว้บ้าง จะให้รอความตายหรือ? ท่านยังจะคิดเล็กคิดน้อยกับเด็กน้อยอย่างข้าน้อยอีกหรือ?"
มีคาถาสาบานคุ้มครองอยู่ ปีศาจร้ายจะทำร้ายนาง ย่อมต้องถูกคาถาสะท้อนกลับ
"ยิ่งไปกว่านั้น หูได้ยินก็ไม่เท่าตาเห็น ท่านผู้อาวุโสตามข้าน้อยไป ย่อมรู้ได้เองว่า แม้ข้าน้อยจะคิดเล่ห์เหลี่ยม แต่สิ่งที่พูดออกไป ล้วนเป็นความจริงทั้งสิ้น"
ลำคอใต้ฝ่ามือช่างบอบบางเหลือเกิน มองผ่านผิวหนังยังสัมผัสได้ถึงชีพจรที่เต้นระริกและสายเลือดที่ไหลเวียน เพียงแค่ออกแรงอีกนิด ก็สามารถจบชีวิตเจ้าหนูน้อยผู้กล้าบ้าบิ่นคนนี้ได้
แต่ปีศาจร้ายกลับไม่ลงมือต่ออีกขั้น
พลังสะท้อนของคาถาจะร้ายแรงถึงขั้นใด เขาเองก็ไม่อาจรู้ได้ แต่เขาสัมผัสได้ถึงแรงต้านของพลัง
แต่ที่สำคัญที่สุดคือ หลินตู้สงบนิ่งเกินไป สงบจนปีศาจร้ายมองไม่เห็นร่องรอยพิรุธใด ๆ ต่อให้สุดท้ายจะใช้กลยุบายยั่วโทสะ แต่บางที สิ่งที่นางพูดออกมาก่อนหน้านี้ อาจเป็นความจริงทั้งหมดก็ได้