คณะของสำนักอู๋ซ่างมาถึงตอนบ่ายแก่ ๆ ท้องฟ้ายังไม่มืดสนิท แต่ในยามนี้ทุกบ้านเรือนต่างปิดประตูมิดชิด แม้แต่แสงไฟก็แทบไม่มี ทั่วทั้งถนนมียันต์วิญญาณปัดเป่าปีศาจติดอยู่ตามประตูทุกบาน สัมผัสญาณวิเศษแผ่เข้าไปก็ยังรู้สึกถึงการป้องกันทางกายภาพอันหนาแน่นเบื้องหลังประตูเหล่านั้น
ฤดูหนาวทั้งเมืองช่างรกร้างว่างเปล่า หิมะบนถนนไม่มีใครเก็บกวาด ค่อย ๆ อัดแน่นกลายเป็นพื้นน้ำแข็งหนา มองไปไกล ๆ ยังส่องประกายเยือกเย็นท่ามกลางท้องฟ้าสีเทาหม่น
"ผู้ที่ไปได้ก็ไปกันหมดแล้ว แต่สุดท้ายแล้วบ้านเกิดเมืองนอนยากจะละทิ้ง หลบได้ชั่วคราวก็หนีไม่พ้นชั่วชีวิต เมืองหวงสือเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดทางตะวันตกเฉียงเหนือของแคว้นกลาง หากที่นี่ถูกเหยียบราบ ด้านหลังก็ยากจะต้านทานต่อไปได้อีก" เจ้าเมืองได้รับข่าวการมาถึงของสำนักอู๋ซ่างจึงรีบออกมาต้อนรับ พลางนำพวกเขาเข้าเมืองไปพร้อมกับเล่าสถานการณ์
หลินตู้กวาดสายตามองไป ปิศาจรับใช้ที่เจ้าเมืองพามาต่างก็มีกลุ่มหมอกเจ็ดอารมณ์อันหนาทึบห่อหุ้มร่างกาย ปะปนไปด้วยความโกรธ ความเศร้า ความตกใจ และความชั่วร้าย คงเป็นเพราะภัยพิบัติคลื่นปีศาจกำลังกดทับอยู่ในใจของทุกคน
เยี่ยนชิงก้าวขึ้นมาข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ยิ้มพลางกล่าวทักทายแทนสำนักอู๋ซ่างสองสามประโยค "เจ้าเมืองมีน้ำใจยิ่งนัก ยามนี้คลื่นปีศาจกำลังจะมาถึง ข้าน้อยอยากจะขอชมค่ายกลป้องกันก่อน เผื่อจะช่วยอะไรได้บ้าง"
"ดีนัก ข้าน้อยดีใจยิ่ง" เจ้าเมืองรู้ดีว่าทุกครั้งที่คลื่นปีศาจมาถึง ก็เป็นเวลาที่ศิษย์จากแต่ละสำนักได้ลงเขามาฝึกฝนประสบการณ์ แต่สำหรับศิษย์เหล่านั้นนับเป็นการฝึกฝน ส่วนสำหรับพวกเขานั้นคือวิกฤตความเป็นความตายอย่างแท้จริง ผู้ที่คิดจะช่วยเสริมความแข็งแกร่งให้กับการป้องกันเมืองได้ขนาดนี้ ก็ดีเกินจะคาดคิดแล้ว
ต้องเป็นสำนักอู๋ซ่างเท่านั้น
หลินตู้มองไปทางฉีเจินแล้วกล่าว "รบกวนด้วย ศิษย์ในสำนักของเราหลายคนนั่งเรือเหาะแล้วรู้สึกไม่สบายตัว ขอรบกวนเจ้าเมืองหาห้องพักให้พวกเขาพักผ่อนสักครู่"
"สมควรแล้ว สมควรแล้ว" เจ้าเมืองยิ้มพลางกล่าว "ข้าน้อยจัดเตรียมเรือนไว้แล้ว รองรับทุกสำนักใหญ่"