หลินตู้ถือกระต่ายตัวหนึ่งกลับมายังถ้ำบำเพ็ญของตน หอตำราสงบเงียบก็จริง แต่ไม่เหมาะแก่การฝึกสมาธิ
ฉู่กวนเมิ่งมองดูห้องที่ว่างเปล่า แม้แต่เตียงยังต้องหยิบจากแหวนเก็บของออกมาใช้ กระต่ายยืดคอ เบิกตากว้าง ใบหน้าเผยความตะลึงพรึงเพริดอย่างที่สุด
“เจ้าอย่าบอกข้าว่านี่คือถ้ำบำเพ็ญของเจ้า? เป็นเพียงถ้ำหินเปล่าเปลือยที่ไม่มีอะไรเลย?”
“แล้วมันอย่างไร” หลินตู้นั่งลงบนเตียงหยกเย็นนิรันดร์ “เจ้ารู้อะไร นี่เรียกว่าธรรมชาติดั่งแกะสลัก ปราศจากปรุงแต่ง เงียบสงบเป็นธรรมชาติ ห่างไกลความวุ่นวาย ไม่ผูกพันกับฝุ่นธุลีใด”
กระต่ายเงียบไปครู่ใหญ่ “ที่แท้เจ้าก็จนขนาดนี้เลยหรือ”
หลินตู้หลับตาลงแล้ว “ใช่ ข้าจน ดังนั้นการเติบโตมาได้ขนาดนี้จึงไม่ใช่เรื่องง่าย เจ้าคิดจะให้ข้าย้ายเหมืองออกมาอีกสักแห่งไหม?”
กระต่ายถูกทิ่มแทงใจในเรื่องที่กังวลที่สุด อดบ่นไม่ได้ “มิใช่โลกส่วนตัวของเจ้าหรือ? มาถามข้าทำไมกัน!”
หลินตู้ลืมตาขึ้น สบตากับกระต่ายที่กำลังจดจำความแค้น “ข้าไม่ได้คิดจะยึดครองมัน มันเป็นถิ่นของเจ้า”
ฉู่กวนเมิ่งราวกับลูกโป่งที่ถูกเจาะ ฟังแล้วพูดอย่างห่อเหี่ยว “หากเจ้าจำเป็นต้องใช้ก็ตามเถิด”
หลินตู้ยังไม่จำเป็นต้องใช้ในตอนนี้ แต่ไม่เสียหายที่ได้คำมั่นสักคำ แล้วจึงหลับตาลงอีกครั้ง “ข้าจะเริ่มค้นคว้าแล้ว”
นางไม่ได้รีบสร้างการเชื่อมต่อกับเชือกแดง แต่เรียบเรียงเรื่องนี้ในสมองใหม่ทั้งหมด
เวยจื่อกล่าวว่า ตราพิษสามประการสามารถดูดซับพิษสามอย่างในโลกได้ แต่เดิมทีตราพิษสามประการนั้น ผู้วิเศษใช้เพื่อรวมพิษสามอย่างที่ตนสร้างขึ้น ซึ่งอาจบ่งบอกถึงสิ่งหนึ่ง นั่นคือ ผู้วิเศษยุคแรกไม่ได้ตระหนักว่าตนเป็น “เครื่องกรองพิษสามอย่าง” คิดเพียงว่าได้ดูดซับพิษของตนเอง ที่แท้กลับดูดซับส่วนเกินเข้ามาด้วย