หลินตู้หลับคราวนี้ไร้ความฝัน หลับนานมาก ล่วงเลยจนตะวันโด่งจึงตื่น แต่กลับไม่มีใครว่ากล่าวนาง
ยายหม่าแหกกฎให้หุ่นเชิดศพตุ๋นโจ๊กให้หนึ่งถ้วย
หลินตู้กอดชามโจ๊ก มองเส้นพิลึกข้างในอึกอักจะพูด สุดท้ายก็ก้มหน้ากินหมด
โจ๊กหมดชาม เสียงโครกครากดังขึ้นในลานน้อย ยายหม่าสีหน้าประหลาดหันมอง
หลินตู้รีบแก้ตัวเบาๆ “ความจริงไม่หิวหรอก พอกินโจ๊กหมดชาม กระเพาะมันทำงาน”
นางถามต่อ “ท่านยาย เนื้อในโจ๊กนั่นคืออะไรหรือ”
“หนอน” ยายหม่าหน้าตายเรียกหุ่นเชิดศพออกไปซื้อของกิน
หลินตู้หมดแรงวางตะเกียบ ลุกขึ้นยืนเดินกลับเรือนดุจวิญญาณ “ข้าจู่ๆ ก็อิ่มแล้ว”
เซี่ยเทียนอู๋เอ็นดูเตือน “อาจารย์อาน้อยไม่เป็นไร หนอนนั่นคือของวิญญาณ ตุ๋นน้ำและใส่โจ๊กล้วนเป็นเรื่องปกติ มีประโยชน์ยิ่งต่อสัมผัสญาณวิเศษ”
หลินตู้หายใจรวยริน “เหตุผลข้าล้วนเข้าใจ”
แต่นางกลับข้ามกำแพงในใจนั่นไม่ได้
ยายหม่าหน้าตึง “ขนมหอตะเกียงสิบชิ้นพอมั้ย เอาไส้ผักดองหรือไส้เนื้อ”
หลินตู้ตอบฉับไว “อย่างละสิบ ขอบคุณ”
เสียงของยายหม่าดังก้องอย่างเยือกเย็น “เจ้าเป็นคนแรกที่กินข้าวข้า อาศัยข้า ยังกล้าเรียกร้องกับข้า”
หลินตู้หันหลัง ล้วงศิลาวิญญาณยัดใส่มือหุ่นเชิดศพน้อย “พอไหม ไม่พอยังมีอีก”
มือนางใหญ่ หุ่นเชิดศพน้อยสองมือถือไม่พอ หันไปมองยายหม่าด้วยสีหน้าอัดอั้น
ยายหม่าจู่ๆ ก็รู้สึกวุ่นวายจนปวดหัว ทั้งที่เด็กเพียงคนเดียว เหตุใดจึงยุ่งยากเพียงนี้
“ไปเถอะๆ นางให้เจ้ามาเท่าไร เจ้าก็ซื้อกลับมาเท่านั้น”
หุ่นเชิดศพน้อยจึงก้าวเดินไปทีละก้าว
หลินตู้ได้คืบจะเอาศอก หันไปอุ้มตำราที่เกี่ยวกับกวู่มานั่งข้างยายหม่า พบประโยคที่แปลไม่ได้ก็เอ่ยถาม
“เจ้าคิดจะอ่านให้หมดจริงหรือ” ยายหม่าเห็นหลินตู้เตรียมพู่กัน หมึก แท่นหมึก กระดาษไว้ครบแล้ว รู้สึกแปลก
นางคิดว่าเด็กคนนี้ขอตำราไป พอเห็นอักษรโบราณข้างในแล้วต้องยอมแพ้