"โอสถตั้งครรภ์? โอสถตั้งครรภ์อะไร?" ชุยอวี๋จวินเบิกตากว้าง
แว่นเทียนอู๋อธิบาย "เป็นโอสถที่ข้าปรุงขึ้นจากตำรับโอสถโบราณที่เหลือรอดมาแต่ปางก่อน เพียงแต่เคยลองกับสัตว์ปีศาจเท่านั้น"
นางเสริมอีกคำว่า "ตัวผู้"
ตอนแรกก็เป็นหมูที่หลังเขาที่ต้องเคราะห์ ก่อนจะเป็นหมีปีศาจ ลิงผี ที่ไม่รู้จักฟังคำ...
เท่าที่ทดลองได้ก็ทดลองหมดแล้ว อัตราสำเร็จเต็มร้อย เห็นผลชัดเจน ถึงขั้นหลินตู้เห็นแล้วยังชมว่าดี
ชุยอวี๋จวินอุทาน "ว้าว! สมเป็นพี่หญิงเทียนอู๋จริง ๆ! ข้าคิดว่าหลินตู้เก่งมากแล้ว เสียรู้ว่าพี่หญิงเทียนอู๋เก่งยิ่งกว่า! โอสถที่แปลกประหลาดขนาดนี้พี่หญิงยังปรุงสำเร็จได้"
แว่นเทียนอู๋ได้ยินดังนั้น แววตาฉายแวววาบ ราวกับเกล็ดหิมะปลิวว่อนลงบนยอดไม้
นั่นยังเป็นหลายปีก่อน นางค้นพบตำรับโอสถที่ขาดวิ่นจากคัมภีร์โบราณ แล้วปรุงขึ้นจนสมบูรณ์ ยุคสมัยโบราณเผ่าพันธุ์ปั่นป่วน ตำรับโอสถที่สืบทอดต่อกันมาล้วนยุ่งเหยิงยิ่ง
นางตั้งใจปรุงตำรับโอสถจนสมบูรณ์ แล้วใช้เพลิงประหลาดปรุงอย่างพิถีพิถัน สุดท้ายก็ยังระเบิดเตา ยาเหล่านี้ล้วนเป็นยาชั้นดี จะทิ้งไปก็เสียดาย
ตามนิสัยของเจียงเหลียง นางจึงโยนโอสถเสียเหล่านั้นไปที่สวนหลังเขาเพื่อเลี้ยงหมู อย่างไรก็อย่าให้สูญเปล่า
ใครจะรู้ว่าหมูตัวผู้กลับตั้งท้อง และยังถูกม่อหลินผู้ให้อาหารหมูทุกวันจับได้ ในขณะที่อยู่ต่อหน้าบรรดาเด็กที่เพิ่งเข้าสำนักได้ถามขึ้นมาหนึ่งประโยค
แว่นเทียนอู๋เป็นคนเก็บตัวมาตั้งแต่เด็ก ฝากตัวเป็นศิษย์อาจารย์ที่พูดน้อยยิ่งกว่า วันหนึ่งบนยอดเขาเทียนรุ่ยทั้งวันพูดไม่ถึงสิบประโยค
ตั้งแต่เล็ก แว่นเทียนอู๋ถูกผู้คนพูดเสมอว่าเป็นคนในครอบครัวที่ทำให้ผู้ใหญ่สบายใจที่สุด
มาถึงสำนัก ก็ยังเป็นคนที่ทำให้ทุกคนสบายใจที่สุด นางมีพรสวรรค์ เรียนรู้ไว เข้าใจไว ดูแลตัวเองได้ดี ไม่เคยทำให้ผู้ใหญ่ต้องกังวล