คณะของหลินตู้ช่ำชองทางนัก พาพวกเยว่หานและโฮ่วชางลงไปใต้ดินอย่างคล่องแคล่ว
เพียงแต่เพิ่งก้าวเข้าไป หลินตู้ก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ
“ยังมีคนมาก่อนหน้าเราอีก”
นางมองดูพื้นดิน “ก่อนที่เราจะจากไป ไม่ได้เป็นเช่นนี้”
โฮ่วชางได้ยินก็ก้าวขึ้นไปข้างหนึ่ง ชักกระบี่วิญญาณออกมา แล้วมองไปรอบข้างอย่างระแวดระวัง
ครู่หนึ่ง เขาจึงหันกลับมา “คนไปแล้วหรือ พวกเจ้าไม่รู้สึกผิดพลาดไปหรือ ข้าไม่รู้สึกถึงกลิ่นอายของคนนอกแม้แต่คนเดียว”
เขาเอ่ยเสริม “ทั้งมนุษย์ ทั้งปีศาจ ทั้งมาร ล้วนไม่มี”
หลินตู้หลุบตาลง ยิ้มน้อยๆ “รู้แล้ว ลงมือกันเถิด”
เยว่หานตื่นเต้น “ข้าก็จะทำด้วย! ที่นี่มีมนุษย์สร้างมารร้ายด้วยหรือ”
ผู้คนออกค้นหาในสุสานใต้ดินที่เรียบง่ายอยู่ครู่หนึ่ง ก็ยังคงเป็นเครื่องมือที่คุ้นเคย กระบวนการที่คุ้นเคย
จิ่นเซวียนอยู่ข้างหน้าเปิดทางด้วยความสมัครใจ หยวนเย่ดูกลไก หลินตู้ดูข้อห้าม ม่อหลินรับหน้าที่ทำลายล้างอย่างรุนแรงในตอนท้าย เป็นระเบียบเรียบร้อย
เสียงดังสนั่น ม่อหลินฝ่ามือหนึ่งทุบกระแทกอิฐนั้นแตก น้ำทะเลกระเด็นเข้าหน้าทุกคน เต่าทะเลตัวใหญ่ที่ถูกโจมตีเหยียดศีรษะออกมา สบตากับม่อหลินสี่ดวงตา
เต่าทะเลก็ด่าอย่างหยาบคาย “บนนั่น ทำอะไรอยู่!!!”
หลินตู้เงียบงัน “...”
นี่สมเหตุสมผลไหม
แม้จะอยู่บนเกาะ แต่นี่มันสมเหตุสมผลตรงไหน?
ม่อหลินรีบกล่าวขอโทษ “ขอโทษที ขอโทษที”
“ต่อให้อยู่ใต้เกาะ ก็ไม่ควรเจาะลงมาแล้วเจอน้ำได้ขนาดนี้ มันลอยอยู่บนผืนน้ำ ไม่ถูกคลื่นซัดพัดไปหรือ” เยี่ยนชิงเอ่ยคำถามขึ้น
หลินตู้นึกครุ่นคิด “ไม่ถูก ใต้ส่วนนี้มีความลับซ่อนอยู่”
เต่าทะเลหมดคำพูด พูดภาษาคนอย่างต่อเนื่อง “มิใช่ว่าพวกเจ้าป่วยกันหรือ! เจาะโดนข้าก็ช่างเถอะ เจ้า...เฮ้ เฮ้ ทำอะไรอยู่นะ!”