หูโยวคิดว่าหลินตู้จะส่งเขากลับเสียอีก ตอนเดินจากไปก็ยังดีใจอยู่เลย พอหันกลับมาเจอผู้บำเพ็ญเต็มลานเข้า ก็ถึงกับตะลึง
"ข้าว่าพวกเจ้า... คงไม่ได้คิดจะรุมโจมตีพวกเราฟู่ซื่อฟางหรอกกระมัง?"
เขาทั้งชีวิตไม่เคยเห็นผู้บำเพ็ญสำนักอู๋ซ่างพร้อมหน้ากันครบแบบนี้มาก่อน เรื่องนี้เอาไปอวดได้ทั้งร้อยปี
แต่ไม่ถูกต้อง... ผิดปกติชัด ๆ
หูโยวขาสั่นจนจะทรุด ใครจะไม่รู้ว่าผู้บำเพ็ญสำนักอู๋ซ่างนั้นเร้นกายไม่เป็นที่แน่ชัด มักปรากฏกายอย่างไร้ร่องรอย ต่อให้ถามถึงในสำนักเอง แม้แต่การประลองที่แคว้นกลางก็ไม่เคยเห็นพวกเขาออกมาพร้อมหน้ากันทั้งสำนักเลยสักครั้ง
นี่มันสถานการณ์แบบไหนกัน ถึงได้เรียกคนของอู๋ซ่างออกมามากมายขนาดนี้?
หูโยวไม่เข้าใจ หูโยวหวาดกลัวเป็นอย่างยิ่ง
เฟิ่งเฉาชำเลืองมองหูโยวที่ตามติดหลินตู้มา "ถึงเจ้าจะชอบลากอะไรเข้ามาในสำนักอยู่เสมอ แต่ทำไมถึงเก็บคนของฟู่ซื่อฟางกลับบ้านได้เล่า"
หลินตู้มองหูโยว "เขาสมัครใจเอง"
หูโยวถูกสายตานับสิบจ้องกดดันจนต้องฝืนยิ้ม "ข้าสมัครใจจริง ๆ นี่ละ ข้าก็แค่อยากหันเข้าหาแสงสว่างเท่านั้นเอง"
ในคำพูดนี้ไม่มีคำไหนจริงเลยสักคำ แต่หลินตู้ก็ไม่รีบร้อน กอดแขนพูดเสียงเรียบ "สถานที่ทดลองของพ่อเจ้าถูกดัดแปลง อยู่ที่ฟู่ซื่อฟาง"
รอยยิ้มที่หูโยวเพิ่งประกอบขึ้นมาได้ก็ค่อย ๆ จางหายไป เมื่อตั้งสติได้ก็หันขวับไปทางหลินตู้ "ท่าน... ท่านหมายถึง..."
หลินตู้พยักหน้า "ที่พวกเรามากันมากขนาดนี้ ก็เพื่อไปปลดปล่อยวิญญาณมารร้ายที่ถูกสร้างขึ้นทั้งหมด และกวาดล้างทุกคนที่มีส่วนเกี่ยวข้อง"
จู่ ๆ หูโยวก็ไม่รู้ว่าควรรู้สึกเช่นไร กัดฟันแน่น เก็บท่าทีที่จะแจ้งข่าวไว้ แล้วค่อย ๆ ยืดหลังที่ก้มคำนับผู้บำเพ็ญสำนักอู๋ซ่างทั้งหลายขึ้น ยกมือคารวะหลินตู้อย่างไม่ค่อยชำนาญนัก "ข้า หูโยว ยินดีตัดขาดจากคนของฟู่ซื่อฟางทั้งหมด ช่วยเหล่าท่านเจินเหรินตามหาสถานที่ที่แท้จริงที่ฟู่ซื่อฟางใช้ก่อกรรมเหล่านี้"