ชายหนุ่มนั่งอยู่กลางโรงอาหาร คิดไม่ถึงว่าโอสถที่เฟิ่งเฉาพูดถึงจะเป็นการกินข้าวง่าย ๆ แบบนั้นจริง ๆ
กลุ่มคนจากห้องครัวหลั่งไหลออกมาอย่างล้นหลาม ทุกคนถืออ่างใหญ่ อบอวลไปด้วยไอร้อน กลิ่นควันไฟแบบบ้านคนทั่วไป แต่งดงามและบุคลิกของคนกลุ่มนั้น อย่างไรก็ดูไม่ใช่พ่อครัวทั่วไป
คนสำนักอู๋ซ่างพวกนี้ดั้งเดิมขนาดนี้เลยหรือไร? ยังต้องให้ศิษย์สายตรงสุดที่รักเดินยกถาดอีก?
แต่ไม่นานอูซีก็รู้ว่าตัวเองรีบสรุปเร็วเกินไป ศิษย์สายตรงไม่เพียงแต่ยกถาด ยังทำอาหารเองด้วยซ้ำ
คนกลุ่มหนึ่งเริ่มด้วยการเมินเฉยอูซี ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าววางอ่างใหญ่หลายใบ และยกอ่างแป้งนึ่งมาอ่างหนึ่ง ข้าวอีกอ่างหนึ่ง
หลินตู้เพียงวางหมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊วเรืองอร่ามในมือช้า ๆ เช็ดมือเรียบร้อย เงยหน้ามองชายหนุ่มที่ยืนนิ่ง เอ่ยว่า "นี่อาจารย์อูซีไม่ใช่หรือ น้องใหญ่สำนักงานไม่ได้บอกข้าเลย ถ้ารู้วันนี้อย่างไรข่าก็ต้องห่านตัวหนึ่งมาฆ่าเลี้ยง นี่มันอาหารบ้าน ๆ ต้องข้าให้ดูแคลน"
อูซีเห็นยเช่นนี้ ยกมือทำความเคารพเต๋า "ลูกหลานเต๋าหลิน…"
หลินตู้เพียงเอียงคอ แล้วหนีจิ่นเซวียนที่ใส่ชุดนักพรตสีแดงเข้มแขนแคบค่อย ๆ เดินขึ้นมาจากด้านหลังถือถ้วยชาม "เพื่อนร่วมวิถีอูซี นสถานน่าอาและท่านอาจารย์ของข้าเป็นรุ่นเดียวกัน ท่านจะเรียกนางว่า อาจารย์อาน้อย เหมือนที่ข้าเรียก"
อูซี สำรวจหลินตู้ พลังของนางถูกรวบรวมไว้อย่างกลมกลืน แถมยังกลิ่นควันไฟเบา ๆ จากห้องครัว ต้องฝืนยิ้มออกมา "อาจารย์อาน้อยหลิน ได้ขื่อว่าท่านเพิ่งจะก่อแก่นทองสำเร็จเมื่อไม่นานมา โปรดรับคำอำนวยพรจากข้าด้วย"
หลินตู้เพียงพยักหน้า "ก็เพียงปล่อยให้เป็นไปตามธรรมาจติ มีอะไรนำอำนวยพร"
เหมือนอย่างกับเด็กเรียนเก่งในท้องเรียนที่พูด "ที่ฉันสอบได้ที่หนึ่ง เธอว่ามันไม่ธรรมดาตรงไหน ควรจะอวยพรให้ฉันมีแต่ก้าวลงลึกไม่ได้ เหลืออะไรพัฒนา?"