เวยจื่อและหลินตู้เดินเคียงข้างกัน ฟังหลินตู้เล่าข้อสงสัยที่เกิดขึ้นบนเรือของสำนักพุทธครั้งก่อนจนจบ
"เจ้าสงสัยว่าลูกหลานผู้สืบทอดของพวกเราที่เป็นสาวกเทพมารมีปัญหา?" เวยจื่อขมวดคิ้ว "เพราะเหตุใด?"
"เจ้ารับช่วงกระดูกพุทธะมา" หลินตู้เอ่ยปาก "ถือว่าเราคิดมากเองก็แล้วกัน"
"ข้าจำได้ชัดเจนว่าในสมุดบันทึกชีวิตความตาย เคยเห็นชาติก่อนของคนอื่นทั้งหมด รวมถึงโฮ่วชาง ก็ไม่มีอะไรผิดปกติมากนัก มีเพียงท่านอาอาจารย์เท่านั้น ที่ตอนที่ข้าดู กลับมองไม่เห็นชาติก่อนของนาง"
หลินตู้หยุดไปครู่หนึ่ง "ตรงนั้นมันว่างเปล่า"
เวยจื่อยืนอยู่ข้างสระน้ำ "ข้าเข้าใจความหมายของเจ้าแล้ว เจ้าสงสัยว่านางอยู่เหนือเต๋าของเขตนี้ ดังนั้นถูกสวรรค์บดบัง เจ้าจึงมองไม่เห็น"
หลินตู้พยักหน้า "ตอนแรกข้าไม่ได้คิดลึกมากนัก เพราะเวลานั้นกระชั้นชิด แต่ข้าเชื่อในความสามารถด้านความทรงจำทางภาพของตนเอง"
ความทรงจำของนางแข็งแกร่งโดยกำเนิด อ่านหนังสือได้รวดเร็วมาก ถึงแม้จะอ่านผ่าน ๆ ก็ยังจำได้ว่าเนื้อหาตรงนั้นอยู่ในเล่มไหน ตำแหน่งใดของหนังสือเล่มนั้น แต่พอคิดย้อนไปถึงหลินถวน กลับเป็นเพียงความว่างเปล่า
เรื่องนี้ไม่ปกติตั้งแต่แรกแล้ว
เวยจื่อคิดอย่างจริงจัง อันที่จริงระยะเวลาที่เขากับหลินถวนได้กลับมาพบกันนั้นไม่นานนัก ยังเป็นครั้งหนึ่งที่ประสบอันตราย หลินถวนถึงกับมาหาเขาด้วยตนเอง
"ข้าจะไปคุยกับนางอีกสักครั้ง" เวยจื่อเพิ่งจะก้าวออกไปหนึ่งก้าว ก็หันกลับมามองหลินตู้ "ถ้าข้าไปพบนางแบบนี้ รู้สึกว่าจะถูกด่าเอา"
หลินตู้: ...
"เป็นถึงปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ ยังกลัวถูกผู้ใหญ่ด่าเอา"
"ข้าไม่ใช่ปรมาจารย์" เวยจื่อดูอิสระกว่าตอนแรกมาก ไม่ได้วางท่าสูงส่งเหมือนเดิม เขายืนอยู่กลางแสงอาทิตย์ ใบหน้าที่ปกติไม่ค่อยแสดงอารมณ์ กลับเผยความห่อเหี่ยวใจอย่างที่เห็นได้ยาก "เพราะตอนที่ข้ากลืนมารเมื่อคราวก่อน นางคัดค้านอย่างมาก"