ก่อนจะกลับไปหาบิดาผู้เฒ่าที่รออยู่บ้าน หลินตู้ตั้งใจจะจัดการปัญหาเรื่องชุยอวี๋จวินให้เรียบร้อยก่อน
ชุยอวี๋จวินได้กินอาหารที่อร่อยที่สุดในแดนบำเพ็ญนี้ พร้อมกับหนีจิ่นเซวียน ได้พูดคุยถึงเซี่ยเทียนอู๋และหลินตู้ในสายตาของนาง
หนีจิ่นเซวียนพรรณนาถึงหลินตู้ได้ราวกับสายน้ำไหลไม่ขาดสาย ดวงตาเป็นประกาย
ในปากของนาง อาจารย์อาน้อยไร้ซึ่งสิ่งใดทำไม่ได้ ฉลาดปราดเปรื่องเหนือกว่าใครในโลก ใจดีและอดทนต่อผู้คน อาหารที่ทำก็อร่อยเป็นพิเศษ ไม่มีสิ่งใดที่แย่เลย
หากมี ก็คงเป็นความผิดของผู้อื่นนั้นแหละ
ชุยอวี๋จวินนึกขึ้นมาได้ว่า อูซีเคยเอ่ยถึงหลินตู้กับนางด้วยตัวเองครั้งหนึ่ง
ตอนนั้นอูซีบอกว่า หลินตู้ผู้นี้ แม้พรสวรรค์จะโดดเด่นเหนือใคร แต่ก็เข้ากับผู้คนได้ยากยิ่ง ต้องใช้สมาธิเต็มร้อยเมื่อเผชิญหน้า นางมอบแรงกดดันอันไร้ขอบเขตให้ผู้คนเสมอ
ตอนนั้นชุยอวี๋จวินพูดอะไรไปนะ นางพูดว่า "อัจฉริยะย่อมมีนิสัยประหลาดเป็นธรรมดา"
แต่ตอนนี้นางมองหลินตู้ที่กำลังทำอาหารอยู่ในโถงห้องครัว ใครกันเล่าที่อัจฉริยะแล้วยังต้องมาทำอาหารให้เด็ก ๆ กินทุกวัน อาหารก็อร่อย และไม่เคยทำสีหน้าไม่ดีใส่พวกนางเลยสักครั้ง
หึ! ผู้ชาย! ก็แค่หลินตู้เคยเอาชนะเจ้าได้ครั้งหนึ่งเองไม่ใช่หรือ!
หลังกินข้าวเสร็จ หลินตู้ถามชุยอวี๋จวินอีกว่านางอยากดูหรืออยากทำอะไรอีกหรือไม่
"คือว่า...ข้าได้ยินจิ่นเซวียนบอกว่า เจ้ามีกล้ามท้อง?"
หลินตู้: หืม?
ชุยอวี๋จวินพูดเสียงเบา "เช่นนั้น ก่อนข้าจะจากไป ขอลูบกล้ามท้องเจ้าได้ไหม?"