ตอนนี้หูโยวรู้สึกได้แต่เสียใจ เสียใจสุดๆ
ยามที่เทพเจ้าประมือ เหล่าบริวารย่อมพลอยเดือดร้อน เหตุใดเขาจึงต้องไปเตือนหลินตู้ว่ามีมารร้ายไล่ล่ามาจากเบื้องบนด้วยเล่า!
เขามีคุณสมบัติอันใด คู่ควรนั่งอยู่โต๊ะเดียวกับยอดฝีมือสังหารสองคนอย่างนั้นหรือ?
คนเหล่านั้นล้วนเคยครองอันดับหนึ่งแห่งป้ายชิงอวิ๋น เป็นยอดฝีมือในหมู่ยอดฝีมือ!
เขานั้นไม่ถึงกับเป็นกับข้าวจานหนึ่งบนโต๊ะด้วยซ้ำ!
แล้วที่รออยู่เบื้องบนนั้นเป็นใคร? หลงซานเหล่าของจอมมาร หนึ่งในสิบยอดฝีมือของแดนมารทั้งปวง หลินตู้ขึ้นไปยังพอเป็นกับข้าวได้ แต่เขาหูโยวไม่ถึงกับทำให้อีกฝ่ายอิ่มแม้แต่ซี่ฟัน
หูโยวในใจแทบสลาย ร่างจิ้งจอกทั้งตัวขดอยู่บนมือหลินตู้กลายเป็นลูกเหล็กหุ้มเกราะ มีเพียงหางที่ห้อยอยู่นอกกอด ยุ่งเหยิงไปหมด
ยามนี้หลินอาจารย์น้อยไม่จำเป็นต้องเห็นแก่ความกล้าหาญก็ได้ ขอเพียงนางยอมปล่อยมือ เขายังสามารถแอบหนีไปได้อย่างเงียบๆ
แต่หูโยวไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่น้อย ได้แต่ภาวนาให้เทพเจ้าสององค์นี้ผ่านด่านหลงซานเหล่าไปได้อย่างราบรื่น
เขาทำได้เพียงได้ยินหลินตู้เอ่ยปากขึ้น "โอ้ เจ้าหนึ่งคนแสร้งตายหนีออกจากสำนักมาหกร้อยปี บำเพ็ญมาหกร้อยปีทุ่มเทให้กับรูปร่างหน้าตานี้หมดเลยหรือ?"
หูโยวแทบทรุด
ประโยคนี้เป็นการเยาะเย้ยใช่ไหม เยาะเย้ยแน่นอนใช่ไหม?
แล้วคำว่าแสร้งตายหนีออกจากสำนักหมายความว่าอย่างไร?
เขายังจะมีชีวิตอยู่ออกจากที่นี่ เพื่อตามล่าตัวต้นเหตุที่สังหารบิดาของเขาได้หรือไม่?
คนบนหน้าผาได้ยินประโยคนี้ แต่กลับไม่โกรธ เพียงจ้องมองสองคนเบื้องหน้าอย่างนิ่งเฉย
"มาที่นี่ทำไม?"
"ตามล่ามารไง ศิษย์พี่ของข้าคิดว่าข้าสู้ไม่เก่ง ส่งข้ามาที่ถ้ำมารหมื่นหมู่เพื่อฝึกฝน"