ตระกูลเจียงเป็นครอบครัวพ่อค้า ค้าขายกระดาษ หลินตู้ให้ศิษย์หลานจอมเจื้อยแจ้วสองคนนั้นรออยู่ที่ภัตตาคาร ส่วนนางอ้างตัวเป็นนักพรตพเนจรผู้รอบรู้วิชาแพทย์เล็กน้อย ให้เจียงหยางพานางไปดูที่บ้าน
เด็กน้อยย่อมถูกหลอกง่าย จึงพาคนผู้นั้นกลับบ้านอย่างว่าง่ายจริง ๆ
"เมื่อครู่เห็นในมือเจ้า ถือหนังสือนิทานอยู่เล่มหนึ่ง?"
"คือ ตำนานเซียน ..."
เด็กน้อยนั้นเหมือนทำสิ่งผิด ทว่ากลับไม่กล้าปิดบังบุคคลตรงหน้าอย่างประหลาด
หลินตู้กวาดตามอง แสยะยิ้มบาง "ทำไมทำเหมือนเป็นขโมยเล่า ชอบอ่านเรื่องนี้ไม่ได้น่าอายเสียหน่อย"
"ท่านนักพรต ในโลกนี้มีเซียนจริงหรือไม่? กินหยกน้ำ เมฆา และชาดแดงแล้วจะเป็นเซียนได้หรือ? หากเป็นเซียนไม่ได้ จะรักษาโรคของข้าได้หรือไม่ ท่านพ่อท่านแม่ของข้าต้องออกตามหาหมอทุกหนแห่งเพราะโรคข้า สิ้นเงินทองไปมากมาย ข้าเป็นบุตรชายคนโตของบ้าน กลับไม่สามารถช่วยเหลือครอบครัวได้เลย..."
ราวกับเห็นแววตามใจเล็กน้อยจากหลินตู้ เด็กน้อยก็พลางเดินพลางพร่ำพรรณนาขึ้นมา
หลินตู้ ... กินของเช่นนี้ จะทะยานสู่สวรรค์ได้หรือไม่ย่อมไม่รู้ ทว่าตายแน่
นางรวบรวมถ้อยคำครู่หนึ่ง "นิทานพวกนั้น ก็ไม่จริงแท้นักหรอก เซียนก็ต้องกินข้าวนั่นแหละ"
เถาเสี่ยนในชาติก่อนแม้จะขี้เหนียวจนกินก๋วยเตี๋ยวยังปวดใจ ยาอดอาหารก็ใช้แต่แบบพื้น ๆ ที่กินไม่ตาย แต่ก็จำเป็นต้องกินข้าวอยู่วันยังค่ำ
เวยจื่อตามหลังนางมาแต่ไม่รู้เมื่อใด ส่งกระแสเสียงมาบอกนาง "นี่คือผู้กลับชาติมาเกิดของคนที่เจ้าพร่ำบอกว่าตามหามาตลอดหรือ?"
หลินตู้ตอบรับเสียงหนึ่ง "เราสองคนหนึ่งพระหนึ่งพรต ขึ้นบ้านเขาไปทำตัวเป็นหมอดูหลอกลวง ดูไม่เหมาะหรือไม่?"