นอกเมืองเสียงสังหารกึกก้องไปถึงสวรรค์ ผู้บำเพ็ญระลอกที่สามจำนวนไม่น้อยที่เตรียมพร้อมไว้ได้พุ่งลงไปแล้ว แต่ภายในเมืองก็มีเสียงแหลมคมดังขึ้นมาอีกทาง
เฉ่งเย่เอรีรีบวิ่งออกไป เห็นเป็นฝูงศิษย์น้องไร้ความสามารถของสำนักตนเองกำลังเคาะฝาหม้ออย่างแรง จนเกิดเสียงคล้ายฆ้องทองแดง
เขาคิดมากจนใจคอไม่ดี กระจ่างว่าเป็นเพียงผู้บำเพ็ญขั้นฉินซินธรรมดา ๆ คนหนึ่ง ไม่กล้าแม้จะสบตากับมารร้าย แต่เท้ากลับราวกับหยั่งรากติดดินขยับไม่ได้ พอหันมาเห็นนางก็ราวกับได้รับอภัยโทษ ดีใจปนตกใจ "ศิษย์พี่ใหญ่! มีมาร!!! น่ากลัวจะแย่อยู่แล้ว!"
เฉ่งเย่เอรีหรี่ตามองมารร้ายที่ทะลวงกำแพงลานออกมา ถูกเลือดของเอ้อโกวขังเอาไว้ในวง ไม่กล้าออกไปข้างนอกแม้แต่น้อย แล้วหันไปมองเขาอีกที
แต่เอ้อโกวกลับหลบไปอยู่ข้างหลังนางแล้ว "ศิษย์พี่ น่ากลัว!"
เฉ่งเย่เอรียกมือขึ้น ฟันมารร้ายตัวนั้นให้สิ้นซากด้วยดาบเดียว แล้วไม่เอาเรื่องอาการผิดปกติของเอ้อโกวอีก
นางนึกถึงข่าวที่หลินตู้ฝากคนกลับมาบอก แม้นายเมืองจะไม่เชื่อ แต่สุดท้ายก็จัดคนที่ไม่สำคัญไปตรวจตราแล้ว
ความสามารถในการหยั่งรู้ของหลินตู้นั้นหาคนทั่วไปเทียบได้ยาก เฉ่งเย่เอรีคิดถึงตรงนี้ ดวงตาก็แน่วแน่ขึ้นมา
แนวหน้าสู้ตาย ภายในเมืองจะวุ่นวายไม่ได้
"ช่างเถอะ คราวนี้พวกเราไม่เก็บตัวกันแล้ว ไป! ตรวจค้นทั่วเมืองหวงฉือ ฆ่ามารร้ายที่แฝงตัวเข้ามาให้หมด"
เมื่อศัตรูอยู่ตรงหน้า หากยังแสร้งโง่ต่อไป ก็ช่างไม่คู่ควรกับที่แคว้นกลางเลี้ยงดูพวกเรามา
บนกำแพงเมือง ตู้เสาสูดหายใจเข้าลึก ๆ อัญเชิญอาวุธเวทบินขึ้น เตรียมจะพุ่งเข้าใส่ฝูงมารร้ายที่ห่างออกไปเพียงหนึ่งจั้ง
ค่ายนอกประตูเมืองไม่พอใช้แล้ว ผู้บำเพ็ญแพทย์แห่งนิกายเกื้อโลกเสี่ยงตายรักษาคนเจ็บอยู่นอกม่านพลังกั้น แต่ก็มีคนตายติดต่อกัน มีคนอาการทรุดลงเรื่อย ๆ ผู้บำเพ็ญแพทย์หลายสิบคนที่ลงมาเดินกันไม่ติดเท้า หัวตาลาย ชินชาจนน้ำตาไหลไม่ออก
คมกระบี่สีทองสายหนึ่งผ่าฝูงมารร้ายมืดทะมึนออก เยี่ยนชิงมือหนึ่งหิ้วผู้บำเพ็ญที่หมดสติอยู่คนหนึ่งพุ่งไปยังที่พักนอกเมืองอย่างรวดเร็ว บังเอิญชนเข้ากับศิษย์นิกายเกื้อโลกคนหนึ่ง