สีหน้าของหูโยวแข็งค้างอยู่นาน ก่อนจะกัดฟันพูดขึ้น "อาจารย์น้อยหลินตู้ หากท่านชอบหยกฟู่หรงนี้ ข้าขอมอบให้ท่าน กลไกภายในนั้น เพียงแค่ออกจากศาลาดอกไม้นี้ ก็จะไร้ผล"
ถึงแม้จะเป็นเพียงหยกกลวง แต่หยกฟู่หรงขนาดใหญ่เช่นนี้ก็มีค่าไม่น้อย นั่นคือศิลาวิญญาณนับล้านเลยทีเดียว!
นี่คือไม่แสร้งทำเป็นแล้วจริง ๆ
หลินตู้ถอนหายใจเบา ๆ "ข้าเป็นรากวิญญาณน้ำแข็ง"
หยกฟู่หรงอุ่นนั้น ไม่ค่อยมีประโยชน์อะไรสำหรับนาง มีเพียงแค่ขายเป็นเงิน
แนะนำให้ให้เงินตรง ๆ เลยดีกว่า
หูโยวไม่เคยพบคนที่ไร้ยางอายและเอาแต่เงินมากกว่าตนเองเช่นนี้มาก่อน!
โอ้ หน้านางหลินตู้นี่ก็พอจะขายเป็นเงินได้อยู่แล้ว
หูโยวทั้งน้ำตาและควักเงินออกมา ทว่าหลังจากจ่ายเงินไปแล้ว กลับพบว่าหลินตู้ไม่ได้เอาหยกฟู่หรงนั้นเก็บคืน แต่กลับจ้องมองมันด้วยความสนใจเป็นอย่างยิ่ง
...
"อุปกรณ์ก่อเหตุต้องยึดเอาไว้" หลินตู้เก็บหยกฟู่หรงนั้นไว้กับตัว
หูโยวสิ้นหวังจนอยากจะส่งเสียงร้องหอนด้วยความจน แต่เจ้าของร้านกลับดูเหมือนไม่แยแสเลย ไม่ได้ขัดขวาง
ทั้งสามคนตามหูโยวไปที่ลานหลัง
หลินตู้กำลังส่งเสียงจิตถึงชางหลี "ศิษย์พี่รู้เรื่องของฟู่ซื่อฟางมากแค่ไหน? ในศาลานี้คงมียอดฝีมืออยู่เช่นกัน? ดังนั้นศิษย์พี่จึงไม่ให้ศิษย์พี่จวีเยวียนลงมือ?""
ในศาลาดอกไม้ มักมีคนเมาแล้วก่อเรื่อง ทหารรับใช้จึงมีมากมาย อีกทั้งยังมียอดฝีมือคอยประจำการอยู่ แม้จวีเยวียนจะสู้เก่ง แต่หากเกิดเรื่องขึ้นจริง ก็ไม่แน่ว่าจะมีชัยชนะ
"เดิมทีก็เป็นแค่การคาดเดา แต่วันนี้เจ้าทำเรื่องวุ่นวายเช่นนี้ กลับทำให้รู้ที่มาของข่าวบางอย่าง" ชางหลีสะบัดแขนเสื้อกว้าง ดวงตายังคงอ่อนโยนและใสสะอาด
"ถ้าอย่างนั้น หากเจ้าของร้านส่งเสียงถึงหูโยว นั่นหมายความว่าเขาก็อยู่ในศาลานี้ด้วยหรือ?"
ชางหลีได้ยินดังนั้นก็มองหลินตู้อย่างแปลกใจ ศิษย์น้องเล็กผู้นี้ โชคดีที่ตอนนั้นจวีเยวียนไม่ได้รับนางเป็นศิษย์