ณ ดินแดนขั้วโลกเหนือแห่งแคว้นกลาง พลังลมปราณ ณ ที่แห่งนี้ แม้จะบริสุทธิ์ แต่เพราะสภาพแวดล้อมโหดร้าย อุณหภูมิเย็นยะเยือก ยากแก่การดูดซึม จึงหาคนพบได้ยาก มีเพียงชนเผ่ากระจัดกระจายและสัตว์ปีศาจที่เกิดที่นี่เท่านั้น
แต่ ณ ขณะนี้ ผืนแผ่นดินน้ำแข็งกลับถูกเปื้อนจนดำคล้ำเป็นวงกว้าง เฉกเช่นแร่คริสตัลที่ถูกผ่าผิวออก ท่ามกลางความใสกระจ่างกลับมีรอยเปื้อนและรอยร้าวแทรกเข้ามา ทำให้คุณค่าของคริสตัลลดลงอย่างมาก กลายเป็นของทิ้งขว้าง
เหล่าสรรพสัตว์ที่ซ่อนตัวอยู่ใต้หิมะขาว ณ บัดนี้ก็หายสาบสูญไปสิ้น มีเพียงแสงวิญญาณไม่กี่สายที่เฉือนฟ้าอันมืดครึ้ม
“ข้าว่าตอนที่เห็นความดำเป็นหย่อมขนาดนั้นต้องมีเรื่องไม่ดีแน่ ๆ ภูเขาน้ำแข็งละลายไปขนาดนี้ ต้องเป็นลางร้ายแน่นอน เจ้าไม่เชื่อข้า!” หยวนเย่ตะโกนเสียงดัง พลางบงการหุ่นเชิดบดขยี้พวกมารร้าย
“ไร้สาระ! แล้วเรามาตรวจตรากันทำไม พวกเจ้าไม่รู้สึกตัวบ้างหรือไร?” หนีจิ่นเซวียนฟาดแส้อย่างรวดเร็ว พลางตะโกนเสียงดังไม่แพ้กัน
เยี่ยนชิงถึงกับปั่นป่วน “ข้ามองไปทีเดียว ฝูงมารร้ายนี่หน้าตาไม่ได้ผิดเพี้ยนอะไรนัก ก็แค่ธรรมดาสามัญ ข้าก็บอกแล้วว่าจะต้องมีเรื่อง”
โฮ่วชางถูกเสียงอึกทึกจนปวดหู ไอ้ที่เขามาที่ดินแดนเหนือครานี้ก็เพื่อหาที่สงบเงียบไร้ผู้คน ห่างไกลจากการติดต่อกับผู้ใด แต่เจ้าพวกเด็กนี่สามคนกลับส่งเสียงได้ดังราวกับคนเป็นร้อย
นี่มันกำลังฆ่าศัตรู นี่มันสมรภูมินะ ไอ้พวกนี้อีกทั้งเสียงดังเอะอะโวยวายราวกับกำลังเล่นขายของกันอยู่
“ข้าว่าเจ้าพวกนี้เงียบ ๆ ลงได้แล้ว! เอาบ่วงเวลาเอะอะโวยวายนั่นไปคิดใคร่ครวญอย่างสงบ เรียนรู้จากอาจารย์อาน้อยของเจ้า ใช้สมองบ้างไม่ได้หรือ!”