"เจ้ามาได้ไวจริง" ชายชุดดำมองไปที่หลินตู้ "ข้ายังคิดว่าต้องจัดการพวกนั้นก่อน เจ้าถึงจะมา"
แต่หลินตู้ไม่พูดอะไร ยกมือขึ้นเรียก ภูเขาน้ำแข็งอีกลูกผุดขึ้นจากพื้นโดยไม่ทันตั้งตัว บีบให้โฮ่วชางที่ยืนอยู่ใต้กระแสน้ำวนต้องถอยออกไป
ระหว่างที่โฮ่วชางถอยหลัง ท่าทางเซียนยังคงอยู่ แต่เมื่อเห็นภูเขาน้ำแข็งที่ผุดขึ้นมาดันกระแสน้ำวนอัปมงคลที่แขวนอยู่เหนือหัวออกไป ใบหน้าหนักอึ้งของเขาก็ผ่อนคลายลงบ้างเล็กน้อย
ไอ้เด็กหลินตู้นี่ อย่างน้อยก็ไม่ได้มาพูดจาโอ้อวด
ภูเขาน้ำแข็งใสราวคริสตัลเปรียบเสมือนเสาหลักแห่งชีวิตที่ค้ำจุนฟ้าดิน สู้กับฟ้าที่มืดหม่นไร้ธรรมะ ภายใต้การประมือกัน จะเห็นได้ว่าน้ำแข็งถูกอัดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ และบรรยากาศที่เคยอึดอัดจนหายใจไม่ออกก็ผ่อนคลายลงชั่วขณะ ทำให้ทุกคนได้หายใจหายคอเป็นครั้งแรก
โฮ่วชางก็อาศัยจังหวะที่หลินตู้ช่วยเปิดพื้นที่ให้ รีบปรับลมหายใจ หยิบโอสถกลืนลงไป
การต่อสู้ที่ทำให้ผู้บำเพ็ญขั้นไร้ลักษณ์อย่างเขาต้องหมดพลังวิญญาณในชั่วพริบตา โฮ่วชางไม่คิดว่าหลินตู้จะประคองตัวได้นาน
อีกด้านหนึ่ง หยวนเย่ที่ยังพยายามสีซออย่างหนัก สุดท้ายก็ทนไม่ไหว "อาจารย์อาน้อย! ตรงนี้! ตรงนี้! ลูกแก้วบัดซบนี่มันจะเอาชีวิตคนเอานะ!"
หลินตู้ไม่หันกลับไป แต่ในชั่วพริบตาก็ย้ายที่ของหยวนเย่ไปอีกจุดหนึ่ง
"เป็นเทพที่สูงส่งมานานหลายปี คิดจริง ๆ หรือว่าปวงประชาต้องกราบไหว้เจ้า? เทพจะลบชีวิตคนตามอำเภอใจได้อย่างไร?"
"เวลานี้เจ้ายกมือก็ทำให้หิมะตก น้ำแข็งจับตัว เจ้ายังจะสนใจสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ ที่ถูกฝังอยู่ใต้ภูเขาน้ำแข็งที่แตกสลายหรือไม่?"
ชายชุดดำได้ยินแล้วก็เย้ยหยัน "เก็บลัทธิมนุษย์เท่าเทียมของเจ้าไปเถอะ เจ้าเห็นแก่คน แต่พวกมดปลวกที่ถูกเจ้าเหยียบย่ำใต้เท้า พวกมันไม่บริสุทธิ์หรือไง?"