หลินตู้ปิดท้ายงานอย่างรอบคอบเสมอ หลังจากติดยันต์พรางตัวให้ทุกคนแล้ว ก็มุ่งหน้าไปข้างหน้าโดยไม่หันกลับ
"นี่... พี่ใหญ่ เราลืมใครไปคนหนึ่งหรือเปล่า"
หลินตู้มองชุยอวี๋จวินด้วยสีหน้าบริสุทธิ์ใจ "ใครหรือ"
ชุยอวี๋จวินพูดออกไปโดยไม่ทันคิด "ไอ้หมานั่นไง"
เยี่ยนชิงจิตสั่นสะเทือน รูม่านตาสั่นระริก: ?
เซี่ยเทียนอู๋ยังคงสีหน้าเรียบเฉย เพียงแต่ดวงตาเบิกกว้างกว่าเดิมเล็กน้อย: ?
หลินตู้เลิกคิ้ว น้ำเสียงนิ่งเย็น "โอ้ งั้นเจ้าคิดจะทำอย่างไรเล่า"
ชุยอวี๋จวินรู้สึกโดยไม่ทราบสาเหตุว่าหลินตู้ดูแปลกไป นางก้มหน้าลง ราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง มุมปากเผยรอยยิ้มที่ลึกซึ้ง จนผู้พบเห็นรู้สึกได้โดยไม่รู้ตัว... ราวกับกำลังขุดหลุมพรางให้ใครสักคน
หลินตู้คำนวณทุกอย่างในสมองเสร็จเรียบร้อยแล้ว จึงเงยหน้าขึ้น "เจ้าไม่ได้มีความอาลัยอาวรณ์ต่อไอ้หมานั่นแม้แต่น้อยจริงๆ หรือ"
ชุยอวี๋จวินชะงักไปครู่หนึ่ง "ไอ้หมานั่นหนะหน้าตาดีก็จริง แต่... เรื่องที่มันทำมันช่างโหดร้ายนัก ทำร้ายลูกสาว... เอาขนห่านให้ร่วงโรย... อืม"
นางเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าหลินตู้กำลังพูดกับนางโดยตรง และเซี่ยเทียนอู๋ก็ได้ยินด้วยเช่นกัน
ชุยอวี๋จวินมองด้วยดวงตาที่จริงใจอย่างที่สุด รู้สึกชื่นชมตัวเองที่คิดเรื่องโกหกได้ฉลาดหลักแหลมเช่นนี้
หลินตู้อดหัวเราะไม่ได้ จึงก้มหน้าหัวเราะเบาๆ
เป็นผู้ใหญ่แล้วจริงๆ ถึงแม้จะไม่ฉลาดเลิศเลอ แต่อย่างน้อยก็มีสติ ไม่ได้อ่านตำราแล้วสั่นคลอนทัศนคติของตัวเอง
ชุยอวี๋จวินกัดริมฝีปากอีกครั้ง แล้วพูดเสียงเบา "แต่ตอนนี้ทุกอย่างยังไม่เกิดขึ้น"
ชุยอวี๋จวินสูดหายใจเข้าลึก ดวงตาแน่วแน่ "เขาเป็นศิษย์น้องร่วมสำนักของข้า เพียงเพราะเขาออกไปเพื่อข้า ข้าก็ไม่อาจทิ้งเขาไว้ได้"
นางได้ยินจากการสนทนาของเยี่ยนชิงและหลินตู้เมื่อครู่แล้วว่าภายใต้หน้าผานั้นอันตรายมาก มีสัตว์ปีศาจที่ระดับสูงกว่าพวกเขา และสัตว์ปีศาจตัวนั้นกำลังถูกยั่วโทสะ อูซีอยู่ใกล้ที่สุด