หลินตู้ค่อยๆ หันกลับมามอง เงยหน้าขึ้นมองฟ้า แสงสว่างจางลงแล้ว สวรรค์ยังคงนิ่งเงียบ
นางเข้าสู่เต๋าอย่างเป็นทางการ ต่อจากนี้ย่อมหาคำตอบได้เสมอ
หานเยว่หลิงโผล่หัวขึ้นมา "เจ้าเข้าสู่เต๋าแล้วหรือ? ของกินของข้ายังอยู่หรือไม่?"
หลินตู้กับก้อนขนปุกปุยก้มหน้ามองพร้อมกัน มองหินซ่อมสวรรค์ที่อยู่ใต้เท้า ข้างในไม่มีความสว่างใดๆ เหลืออยู่อีกแล้ว ดูราวกับก้อนหินหยาบๆ ธรรมดาๆ ก้อนหนึ่ง
ฉู่กวนเมิ่ง: ...
มันนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วส่งเสียงร้องโหยหวนออกมา "หมดแล้ว!!!"
เสบียงของมัน! หมดแล้ว!
หลินตู้หยิบวิญญาณน้อยออกมาจากชายแขนเสื้อจนเต็ม "จะโทษก็ต้องโทษสวรรค์ที่เก็บพลังกฎเหล่านี้ไปทั้งหมด ไม่ใช่ว่าข้าไม่ให้เจ้าทาน"
ฉู่กวนเมิ่งเบิกตาสีแดง "สวรรค์หมาๆ!"
หลินตู้เสริม "สวรรค์หมาๆ"
ฉู่กวนเมิ่งกัดชายแขนเสื้อของหลินตู้ด้วยความแค้น "เช่นนั้นมันกินของเจ้าไป แล้วยอมบอกอะไรหรือไม่?"
"ไม่" หลินตู้ก้มหน้า รู้สึกว่าเสื้อผ้าของตนคงทนการกัดของฉู่กวนเมิ่งแบบนี้ไม่ไหว จึงรู้สึกเสียดายเล็กน้อย
ฉู่กวนเมิ่งกัดชายแขนเสื้ออู้อี้ไปมา "สวรรค์หมาๆ! ไม่มีคุณธรรม! กินแล้วก็จากไป! ค่าอาหารยังไม่จ่ายเลย!"
หลินตู้รับคำอีกครั้ง "สวรรค์หมาๆ!"
ขณะที่ทั้งคู่ผลัดกันพูดผลัดกันว่า ท้องฟ้าก็ปรากฏแสงสว่างขึ้นอีกครั้ง
เหล่าศิษย์พี่ที่กำลังจะบินไปหาหลินตู้ต่างก็หยุดชะงักกลางอากาศ
"นั่นคือ...พรจากสวรรค์งั้นหรือ?" เฟิ่งเฉาตะลึงไปครู่หนึ่ง
"ใช่พรจากสวรรค์!" จวีเยวียนยืนยัน "พลังปราณแห่งฟ้าดินหลั่งไหลเข้าสู่ร่าง พรจากสวรรค์ ศิษย์น้องเล็กของพวกเราช่างสุดยอดจริงๆ!"
เพิ่งเลือกเต๋าเสร็จ สวรรค์ก็ประทานพรลงมาทันที ราวกับเป็นลูกสาวแท้ๆ ของสวรรค์เลยทีเดียว
ชางหลีเอามือกอดอก "ข้าว่าเกรงว่าพรนี้อาจเป็นค่าชดเชยเสียมากกว่า"
เพราะหลินตู้ตั้งค่ายกลคืนพลังแห่งสวรรค์ให้แก่สวรรค์ กินเข้าไปแล้วยังไงก็ต้องคายออกมาบ้าง