หลินตู้เพิ่งก้าวเข้าไปข้างใน ก็ถูกของพวงหนึ่งโยนใส่หน้า ผ้าสามผืนกับผ้าคลุมไหล่เส้นหนึ่งร่วงหล่นใส่หัวเธอ ใบหน้าเต็มไปด้วยกลิ่นหอมอบอวล
นางมองศิษย์พี่สามผู้มีจิตใจเที่ยงตรงยืนอยู่ข้าง ๆ อย่างงงงวย แล้วมองศิษย์พี่รองที่ยิ้มพูดคุยกับผู้คนอยู่แล้ว
นักรบกับนักปราชญ์ ต่างกันจริง ๆ
ชางหลีช่วยศิษย์น้องที่โง่เขลาและศิษย์น้องเล็กผู้น่าสงสารซึ่งถูกรายล้อมด้วยโลกแห่งดอกไม้ออกมาได้อย่างง่ายดาย แล้วพาทุกคนเดินขึ้นไปชั้นบน
คนมากเกินไป ต้องเข้าใกล้เพียงพอเท่านั้นจึงจะแยกแยะได้ว่าใครเป็นใคร
หาข้างนอกไม่พบ ก็ต้องบุกเข้าไปในถ้ำเสือเท่านั้น
หลินตู้กลับมาสวมสีหน้าไร้เดียงสาแบบ "ข้ามาเปิดหูเปิดตาเท่านั้น" ตามชางหลีผู้ได้รับการต้อนรับตลอดทาง ไปจนถึงห้องส่วนตัวบนชั้นสอง
ข้างหูมีคนพูดเสียงดัง "วันนี้เจินเหรินชางหลีมา เช่นนั้นนางโลมก็น่าจะออกมาสินะ นางคนนี้ก่อนหน้านี้มิได้เลื่อมใสเจินเหรินชางหลีอยู่หรือ?"
หลินตู้จึงเหลือบมองศิษย์พี่รองผู้ยังคงสงบนิ่ง ราวกับปลาได้น้ำคนนี้
ไม่น่าเชื่อ พอมาถึงที่นี่กลับไม่ยึดติดเรื่องสมมาตรเอาซะเลย
แต่หลินตู้คิดผิดแล้ว เมื่อหญิงบำเพ็ญผู้มีโฉมงดงามคนหนึ่ง เผยไหล่ออกมาครึ่งข้าง กอดพิณเข้ามาปรากฏต่อหน้าพวกเขาเพื่อขอให้ชางหลีชี้แนะ พอได้คารวะเพียงครั้งเดียว ก็ได้ยินชางหลีเอ่ยขึ้น "สหาย เจ้าไหล่เสื้อหลุดไปครึ่งหนึ่ง ไม่สมมาตรแล้ว"
หลินตู้กับจวีเยวียนพร้อมใจกันเงยหน้ามองฟ้า เสียงไอที่กลั้นไว้ดังขึ้นเป็นระยะ
"ที่จริง...พี่ ข้าชอบดู" นางเห็นสีหน้าหญิงผู้นั้นแข็งทื่อวูบหนึ่ง จึงเอ่ยปลอบ "ไม่สมมาตรก็มีความงามของมันเช่นกัน"
"เช่นนั้นรสนิยมเจ้าแย่มาก" ชางหลีเอ่ยอย่างจริงจัง "ความสมมาตรคือความงามขั้นสูงสุด"