ในขณะที่ไคหยางกำลังจะก้าวเข้าไปทันใดนั้นเอง การโจมตีหนึ่งก็ตัดเส้นทางของนางขาดจากกัน
“ตะปูสังหารวิญญาณ????” บางคนอุทานออกมาโดยไม่ทันตั้งตัว
ถึงขนาดไม่ต้องให้หลินตู้ลงมือ คนที่ยืนอยู่ข้างกายหลินตู้ก็ยกมือขึ้นพร้อมกัน ปกป้องวิญญาณดวงนั้นไว้
ตะปูสังหารวิญญาณยังไม่ทันจะแตะต้องวิญญาณของไคหยาง ก็ถูกม่านน้ำอันอ่อนนุ่มยืดหยุ่นหนึ่งขวางกั้นไว้
ม่านน้ำนั้นดูคล้ายจะไร้ซึ่งพลังข่มขวัญ แต่ในชั่วพริบตาถัดมา กลับสั่นสะเทือนจนตะปูสังหารวิญญาณกระเด็นปลิวไป ได้ยินเสียงดังกราวเมื่อมันร่วงหล่นลงพื้น เวยจื่อเก็บมือที่ยื่นออกไปข้างหนึ่งกลับมา สีหน้าสงบนิ่งราวกับสายลมและแสงจันทร์ มองไปยังเหล่าทวยเทพเบื้องหน้าด้วยแววตาเยาะเย้ยที่แฝงไว้ซึ่งความเข้าใจ
นี่คือสิ่งที่เรียกว่าไม่สมควรตรวจสอบอีกหรือ? ต่อหน้าเหล่าทวยเทพมากมายเพียงนี้ ยังมีมารร้ายกล้าลงมืออีกหรือ?
ม่อหลินเป็นคนแรกที่พุ่งตัวไปยังจุดที่ถูกโจมตี เทพสวรรค์เหลือบมองแวบหนึ่ง แล้วหันไปเรียกผู้ใต้บังคับบัญชา ตามติดไปด้วย
ใครจะรู้ว่าคนที่ลอบโจมตีในความมืดนั้นมีความเร็วอันน่าพิศวง แม้กระทั่งไร้ซึ่งร่องรอยหลงเหลือ
หลินตู้สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง "ไคหยาง หากยังไม่เข้าไปอีก ข้าก็ไม่อาจปกป้องเจ้าได้"
คราวนี้ไคหยางให้ความร่วมมือเป็นพิเศษ พุ่งตัววูบหนึ่งเข้าไปในแดนมายาทันที
ขณะที่ทวยเทพหลายสิบองค์พุ่งตัวขึ้นไปสกัดกั้น ต่างเห็นว่าสิ่งนั้นกำลังจะวิ่งหนีไปไกลขึ้นเรื่อย ๆ แต่มันกลับชนเข้ากับอุปสรรคที่มองไม่เห็นหนึ่ง
ทุกคนตะลึงงันไปครู่หนึ่ง ม่อหลินได้พุ่งตัวขึ้นไปแล้ว ยกกระบี่พลองข้างหลังขึ้นมา ฟาดลงจากบนลงล่าง กระบี่พลองดั่งสายฟ้าฟาด ฉับพลันก็ปักตราร่างนั้นไว้กับที่
"เสียหมากรุกเพื่อรักษาแม่ทัพ" เวยจื่อพึมพำออกมาเบา ๆ แล้วหันไปมองด้านหลัง "น่าเสียดายที่ล้มเหลว"
หลินตู้ถอนหายใจ "ขออภัย ข้ามีนิสัยชอบวางค่ายกลเล็ก ๆ น้อย ๆ รอบจวนอยู่เสมอ"
ทุกคนที่ได้ยิน: ...ค่ายกลเล็ก ๆ น้อย ๆ งั้นหรือ?
กำแพงม่านนั่นอยู่ห่างจากจวนของนางตั้งสิบลี้เลยนะ?
แต่ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้น ในสถานการณ์เช่นนี้ทุกคนก็ต้องฝืนชมว่านิสัยดี
ไม่นานนัก ม่อหลินและเหล่าทวยเทพก็กลับมาแล้ว