หลินตู้จับชายเสื้อของหนีจิ่นเซวียนและเยี่ยนชิงที่อยากจะพุ่งเข้าไปข้างหน้าไว้ มือหนึ่งข้างหนึ่งคน "ขึ้นไปทำอะไร ลงไปได้แล้ว"
เยี่ยนชิงไม่เข้าใจ แต่เขาเลือกที่จะเชื่อฟัง
"ต้องเป็นศิษย์พี่ใหญ่จริงๆ นั่นแหละ พุ่งออกไปขนาดนั้น อีกฝ่ายเกือบจะแตะดอกไม้ได้แล้ว เขายังมีระยะห่างอีกสามชั้น แล้วก็พุ่งออกไปทันที เร็วกว่าระเบิดอัสนีสวรรค์ซะอีก..." เยี่ยนชิงอุทานด้วยความทึ่ง
ความสูงก็ไม่ได้มีข้อดีอย่างอื่น แต่ก็ยังดีที่แขนยาว
ม่อหลินที่กระดูกวิญญาณเสียหายทำให้การบำเพ็ญหยุดชะงักมาหลายปี เพราะต้องเสริมกระดูกอยู่ตลอด ความสูงที่อยู่แล้วก็เลยเพิ่มขึ้นมาอีกหน่อย
ตอนนี้เขายื่นดอกไม้ในมือให้เซี่ยเทียนอู๋ แล้วสองคนก็ลงไปรับรางวัลด้วยกัน
"แบบนี้ก็ดีแล้ว ศิษย์น้องก็จะได้ระเบิดเตาหลอมน้อยลง ช่วงนี้ป่าไผ่หลังเขาจะถูกตัดจนหมดอยู่แล้ว"
หลินตู้ท่ามกลางเสียงอึกทึกครึกโครม ได้ยินประโยคนี้ เกือบหลบไม่พ้นดอกไม้และผลไม้ที่โยนลงมาจากศาลาและระเบียงสองข้างทาง
นางเงยหน้ามองฟ้า ช่างเป็นฉากหลังที่งดงามเพียงใด ดอกไม้และผลไม้ในฤดูร้อนที่หอมหอมเพียงใด ก็ไม่อาจต้านทานกลิ่นอายเหล็กกล้าที่ตรงไปตรงมานั้นได้
เหนื่อยหน่อยนะ
แต่เห็นทีผู้คนที่มุงดูจะไม่ได้ยินเรื่องนี้ ต่างพากันคิดว่าชายหนุ่มรูปงามสูงใหญ่ที่เด็ดดอกไม้นั้นได้ เพื่อโชว์ให้กับสตรีบำเพ็ญที่งามราวดอกไม้ประหลาดที่บานเพียงชั่วครู่ ทันใดนั้นก็ยิ่งส่งเสียงฮือฮาขึ้นไปอีก
ดอกไม้นับไม่ถ้วนร่วงหล่นลงมาบนตัวของสองคน มีคนตะโกนว่าชายรูปงามหญิงงาม คู่ควรกันอย่างยิ่ง
วันนี้เป็นวันพักผ่อน พอแลกรางวัลเสร็จ ห้าคนก็ขึ้นไปที่เซียงหม่านโหลว