ภายในสนามแข่งขันใหญ่แห่งพิธีบู๊ยุทธ์ การประลองสุดท้ายเป็นการต่อสู้บนเวทีแข่งขัน
แต่ ณ บัดนี้ กลับเต็มไปด้วยความหดหู่สลด ความโกรธแค้นเต็มที่นั่ง ทว่าเงียบสงัดไร้เสียง
เปรี้ยง! ม่อหลินกระแทกลงอย่างหนักที่ขอบเวทีแข่งขัน
เขาดิ้นรนจะลุกขึ้น มือหนึ่งกำด้ามกระบี่ที่ชักออกจากฝักมานานแล้วแน่น
"ข้าแนะนำเจ้าให้ยอมแพ้ตอนนี้"
หากผู้ใดอยู่ ณ ที่นั้น ก็จะมองออกว่าบุรุษผู้นี้หน้าตาเหมือนไคหยาง นักค่ายกลแห่งการประลองเป๊ะทุกอย่าง
ม่อหลินเงยหน้าขึ้น สูดลมหายใจลึก "ยอมแพ้? ข้าจะยอมแพ้เพราะเหตุใด"
"เจ้าฝึกกระบี่ซ่อนคม กระบี่ที่เจ้าชักออกมาเมื่อครู่ไม่อาจโค่นข้าได้เพียงชั่วขณะนั้น เจ้าก็แพ้แล้ว" บุรุษผู้นั้นยิ้มบาง "ข้าไม่ได้หมายมาดปองตำแหน่งประมุข เพียงอยากพบผู้แข็งแกร่งที่สุดคนก่อนเท่านั้น"
"ฉะนั้น ตราบใดที่เจ้าไม่ยอมแพ้ ข้าก็จะสู้ต่อไป บาดเจ็บก็ยังเป็นตัวเจ้าเอง"
ม่อหลินค่อย ๆ ลุกขึ้น "ข้ายังไม่แพ้"
"ตั้งแต่เจ้าฆ่ามารร้ายเป็นจำนวนมากโดยไม่ระวัง จนทำให้ผู้บริสุทธิ์ที่หลงเข้ามาได้รับบาดเจ็บสาหัส เจ้าก็ไร้สิทธิ์แล้ว"
"ผู้แข็งแกร่งของเรา ไม่ใช่การเข่นฆ่า แต่คือการปกป้อง" เขายืนอยู่ที่ขอบเวที ชูกระบี่ขึ้นอีกครั้ง "ฉะนั้น ข้าจะไม่แพ้ และเจ้าก็จะไม่มีวันชนะ"
"ข้ามิได้ฝึกฝนวิถีฆ่า" บุรุษผู้นั้นเอ่ย พยักหน้า "สู้ไม่ได้ ก็เริ่มพูดจาเหลวไหลไร้สาระงั้นรึ?"
อีกด้านหนึ่งบนเวทีแข่งขัน หนีจิ่นเซวียนมองคู่ต่อสู้ที่แต่งกายเป็นเด็กรับใช้ ถือแส้อยู่ในมือ ดวงตาที่เคยสดใสในวันวานตอนนี้หม่นแสงเพราะบาดแผล
"แพ้อะไรกัน ไม่มีทาง! แค่นายน่ะรึ? มีแต่แรงเปล่า ๆ ก็เป็นได้แค่แรงถึก! มาสู้กับข้า! ยังห่างชั้นนัก!"
บนพื้นเวทีแข่งขันของทั้งสอง ทั้งที่มีค่ายกลเสริมแกร่งอันทรงพลังติดตั้งไว้ ที่ใดก็เป็นเศษหิน หลุมลึก แผ่นหินที่เคยสมบูรณ์ก็แตกละเอียด เห็นได้อย่างชัดเจนว่าเกิดจากการโจมตีของกำปั้นและแส้เพียงครั้งเดียว