หลินตู้และพวกถูกเชิญเข้าไปในห้องรับรองเพื่อพูดคุยอย่างละเอียด เจ้าของร้านฟงอันคงคอยอยู่ภายในแล้ว
"ที่แท้ก็อาจารย์น้อยหลินแห่งสำนักอู๋ซ่าง ต้องขออภัยจริง ๆ ช่วงนี้คนที่ต้องการหาข้าแทบจะทลายประตูเข้ามา ข้าแทบอยากจะหาที่หลบซ่อนตัว ข้าเกรงใจที่ละเลยพวกท่านไป ขออภัยจริง ๆ"
ชายวัยกลางคนผู้นั้นก็ใจคอตรงไปตรงมา หลังจากหลินตู้นั่งลงก็เอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม "ไม่ทราบว่าสิ่งของที่อาจารย์น้อยหลินว่ากล่าวถึงคืออะไรหรือขอรับ?"
"วัตถุเวทสำหรับขุดแร่ ศิษย์พี่หญิงของข้าตั้งชื่อให้มันว่าเสวียนทู่"
เยี่ยนชิงหยิบเครื่องจักรขนาดใหญ่ออกมาจากแหวนเก็บของ ชายวัยกลางคนเพ่งมองดู รายละเอียดประณีต ภายนอกเหลี่ยมมุมชัดเจน เปล่งประกายสีดำเหล็กและความเงาวับของไม้เนื้อแข็ง ทั้งตัวไม่มีตรงไหนที่ดูเหมือนกระต่าย แม้แต่น้อย
คนสำนักอู๋ซ่างเรียกอะไรว่าเสวียนทู่?
แต่ชายหนุ่มทั้งสองกลับมีสีหน้าพึงพอใจ ชายวัยกลางคนกลืนคำถามไว้ในท้อง ยิ้มแล้วกล่าว "ไม่ธรรมดาจริง ๆ ผลงานของอาจารย์น้อยแห่งสำนักอู๋ซ่าง ดูแล้วใหญ่กว่าเครื่องเจาะดินทั่วไปมาก"
"จะแค่ไหนกันเล่า" หยวนเย่แนะนำอย่างตื่นเต้น "การขุดแร่ทั่วไปต้องใช้สี่ขั้นตอน เจาะ ระเบิด บรรทุก ขนส่ง แต่ละขั้นตอนพวกท่านต้องใช้เครื่องจักรที่แตกต่างกันใช่หรือไม่?"
"เสวียนทู่ของเรา ฟันกระต่ายเจาะแยกแร่ พลังวิญญาณที่พ่นออกมาสามารถระเบิดได้ ขาหน้าบรรทุกเข้าไปในท้อง การขนส่งง่ายกว่า กระต่ายตัวเดียวใช้ได้สี่อย่าง มีประสิทธิภาพสูงกว่าทีมขุดแร่ทั่วไปที่ต้องใช้คนสี่คนอย่างน้อยสามเท่า สะดวกมาก ข้าเองสืบทอดวิชากลไกของสำนักม่อและคัมภีร์หลู่ปัน สืบทอดจากปรมาจารย์ ใช้แล้ววางใจได้"