หลินตู้เพิ่งถูกจัดให้นอนลง ประตูเรือนก็ถูกแขกไม่ได้รับเชิญเคาะดังขึ้นอีกครั้ง
เฟิงอี๋นั่งอยู่หน้าเตียง มองหลินตู้ที่กำลังหลับอย่างตั้งใจ เนิ่นนานจึงถอนหายใจอย่างครุ่นคิด
"อาจารย์อาน้อยช่างเถิด ข้านึกว่าไฉนผู้ล้ำฟ้าอย่างเขาจึงกลับทำเรื่องคล้อยฟ้าไปครั้งหนึ่ง ที่แท้ก็เพราะเจ้าเด็กน้อยนี่เอง"
"ถึงกับให้ข้านำไข่มุกหานจากสุสานเทพออกมา สะสางกรรมให้เจ้าด้วย"
เฟิงอี๋ตั้งสติ "ช่างเถิด ยังไงซากเทพก็เป็นเขาแตะต้อง ของสิ่งนี้แต่เดิมก็เป็นของเขาอยู่แล้ว"
หลินตู้นอนไม่สงบ นางเหนื่อยมาก อ่อนล้ายิ่งนัก แต่กลับฝันร้ายอย่างเลือนราง
ในความฝันนางผมปรกดอกไม้ขาว ใบหน้าซีดเซียว ร่างกายซูบผอมดั่งถูกโรคกัดกิน ดูเหมือนตะเกียงน้ำมันใกล้หมด ปรมาจารย์บ้ากามในบ้านมองนาง ใบหน้าเต็มไปด้วยโทสะ แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นเพียงถอนหายใจ
"จิตเต๋าของเจ้าแตกสลายแล้ว ยังจะฝืนใช้จิตวิญญาณเช่นนี้ ฝืนลิขิตฟ้า มันคุ้มค่าหรือ"
หลินตู้ในความฝันแสยะยิ้ม "จิตเต๋าของศิษย์แตกสลาย ชีวิตนี้ไร้ความหวัง สู้ใช้ร่างบางสามศอกของข้า แลกสันติสุขแห่งสำนักอู๋ซ่างดีกว่า ท่านอาจารย์ ข้าจากไปแล้ว ดวงตาจะยกให้ท่าน ท่านหลอมรวมแล้ว ย่อมต้องทะยานสู่สวรรค์ได้เป็นแน่ ขอเพียงท่านอาจารย์โปรดช่วยให้ข้าสมปรารถนาด้วย"
"แม้แต่ข้าเจ้ายังคิดคำนวณ?" แววตาสีเทาที่ไม่เคยเปลี่ยนในพันปีของเหยียนเหย่สั่นระริกด้วยเปลวไฟโทสะประหลาด ต่อจากนั้นก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเยาะเย็นชา
"ก็จริง ศิษย์คนนี้ของข้า ตั้งแต่เด็กก็ฉลาดล้ำ แถมยังไม่กลัวตาย ข้าจะฝืนฟ้าด้วยเหตุอันใด ดึงดันยื้อชีวิตของคนที่เฝ้าหาความตาย"
"มาบัดนี้เจ้าแม้แต่ความตายของตัวเองก็คำนวณหมดแล้ว มิพักต้องเอ่ยถึงการทะยานสู่สวรรค์ของอาจารย์ ใต้หล้านี้มีที่ไหนจะได้ศิษย์อกตัญญูเยี่ยงเจ้า"