ตอกตะปูปิดโลงเสร็จเรียบร้อย หลินตู้ก็ไม่คิดจะเสียเวลาหาเครื่องมือ ยกมือคว้ายันต์วิญญาณแผ่นนั้นขึ้นมา เรียกเยี่ยนชิง แล้วใช้มีดงัดตะปูออกโดยตรง
ผู้คนที่เห็นเหตุการณ์ต่างพากันอุทานด้วยความตกใจ "ชั่วช้าแท้ ๆ ชั่วช้าแท้ ๆ!"
"ชั่วช้าหรือไม่ชั่วช้า อีกเรื่องหนึ่ง แต่นี่ขุดค่ายกลผนึกวิญญาณอันตรายขนาดนี้ออกมาแล้ว ยังจะเปิดโลงเรียกวิญญาณอีก นี่มันไม่กลัวตายเร็วเกินไปหรือไร?"
ไม่นานนัก ฝาโลงก็เปิดออก
สองคนร่วมกันยกฝาโลงออก สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือศพที่แห้งเหี่ยวไปบ้างแล้ว
บนศพนี้ยังมีตะปูยาวมากถูกตอกตั้งแต่หัวจรดเท้า แต่ผ้าบนตัวยังคงสดใส ถูกเก็บรักษาไว้อย่างดีไม่มีที่ติ
"ศพนี้ถูกปิดเส้นหยิน ยังต้องเรียกวิญญาณเข้าสู่ค่ายกลผนึกวิญญาณ ไอพยาบาทไม่มีทางได้รับการเสริมพลัง ได้แต่ค่อย ๆ สลายไปในรอบพัน ๆ ปี"
หลินตู้มองปมสำคัญออกในชั่วพริบตา หันไปมองเสี่ยวชีกวันด้านนอก "ถูกปิดเส้นหยิน ต่อให้วิญญาณนั่นไอพยาบาทยังไม่สลาย กลับเข้าสู่ร่างกายก็ไม่ได้รับการเสริมพลังไอพยาบาท"
ยิ่งไปกว่านั้น นานถึงพันปี คงสลายไปนานแล้ว
หลินตู้มองคาถายันต์ที่แกะออกมาในมือ หลับตาลงรออยู่ครู่หนึ่ง แล้วถอนหายใจเบา ๆ
ดูท่าค่ายกลผูกวิญญาณที่เตรียมไว้คงไม่จำเป็นแล้ว
แต่ไม่นาน หลินตู้ก็สัมผัสได้ถึงสิ่งผิดปกติ นางยกมือขึ้นใช้พลังวิญญาณปิดฝาโลงลงอย่างรวดเร็ว แล้วพลิกตัวขึ้นไปเหยียบยืนอยู่บนนั้น
"อาจารย์อาน้อย?"
หลินตู้ขมวดคิ้ว "ตะปูปิดเส้นหยิน ควรยาวเจ็ดชุ่น เมื่อปักเข้าสู่ร่างกายแล้ว ควรโผล่พ้นออกมาไม่เกินสามชุ่น แต่ตอนเราเปิดโลง ตะปูพวกนี้..."
เซี่ยเทียนอู๋พูดอย่างเด็ดขาด "อย่างน้อยหกชุ่น"