เสียงร้องอุทานแหลมดังทำลายความเงียบงัน
“ไม่ดีแล้ว! เถาจันทราหายไปแล้ว! เถาจันทราหายไปแล้ว! พรจากเทพจันทราจากไปแล้ว!”
ต่อมาไม่นานก็มีเสียงโหยไห้กึกก้องราวฟ้าถล่มดินทลายดังขึ้น
เถาเสี่ยนทั้งตัวสั่นเทา อกกระเพื่อม แต่เมื่อได้ยินเสียงนั้นกลับหัวเราะหึ ๆ ออกมา จากนั้นจึงสบถทั้งน้ำตาว่า “หายไปดีแล้ว หายไปดีแล้วนะ”
หลินตู้เอ่ยถามขึ้นมาทันใด “ในพวกที่ออกไป ไม่มีหน้าใหม่เลยหรือ”
“ก็มีอยู่บ้าง” เถาเสี่ยนข่มอารมณ์อย่างยากเย็น “สองสามคนที่ดูไม่คุ้นตา”
หลินตู้จดจำไว้ทีละคน คิดว่าจะย้อนกลับไปหาเบาะแส
ผู้บำเพ็ญมีอายุขัยยืนยาว หลายร้อยปีสามารถพัฒนากิจการและทางหนีทีไล่ได้มากมายเหลือเกิน
นางยื่นเถาวัลย์วิญญาณให้ยายหม่า “ท่านยาย เถาวัลย์หนึ่งต้นสามารถแยกเป็นกี่ร่างกัน”
“มากไปพลังหลักจะอ่อนแอลง ปกติก็สองร่าง”
ยายหม่าเก็บเถาวัลย์วิญญาณนั่น แล้วเปลวไฟสีน้ำเงินหม่นก็ลุกพรึบขึ้นในมือ เผาถุงเก็บสมบัติพร้อมของข้างในจนวอด
หลินตู้อ้าปากค้าง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ถุงเก็บสมบัตินั่นมีศิลาวิญญาณตั้งหลายร้อยก้อนนะ!
“แล้วเมล็ดพันธุ์ในร่างชาวบ้านพวกนั้นเล่า”
“ข้าปรุงยาฆ่าเจ้าสิ่งนั้นได้ คนอายุมากรากฝังลึกเกินถอนออกไม่หมด แต่คนหนุ่มสาวยังพอช่วยได้”
“รบกวนยายหม่าช่วย…” หลินตู้พูดค้างไปครู่หนึ่ง “ช่วยพวกเขาด้วยเถิด”
ยายหม่าจ้องมองนางอย่างลึกซึ้ง “เจ้าคิดจะสังหารเขาเมื่อใด”
หลินตู้สบตาผู้อาวุโสอย่างตรงไปตรงมา “หลังจากม่อหลินถอนพิษกวู่ออกแล้ว”
ยายหม่ารู้อยู่แล้วว่านางฉลาดปราดเปรื่อง จึงเพียงแต่ยิ้ม
“ข้ามีข้อสงสัยสุดท้ายข้อหนึ่ง ขอให้ท่านยายบอกกล่าว”
“ผู้ชายถูกฝังเมล็ดเพื่อดูดพลังชีวิต คนที่มีกระดูกวิญญาณดีจะถูกพาตัวไป ผู้หญิงทั้งหมดถูกทิ้งให้มีลูกหลาน เหตุใดสาว ๆ ที่ถูกเลือกเป็นเจ้าสาวจึงต้องเป็นเช่นนั้นเล่า”
“สัตว์ปีศาจกินวิญญาณเพื่อบำรุงวิญญาณหยิน ในวันนั้นข้ามอบกายเนื้อใหม่ให้เขา แต่วิญญาณหยินที่บาดเจ็บ ข้าก็ไม่มีทางรักษา”
“สองสาวนั่นเกิดในยามหยิน พลังหยินหนักหน่วงเป็นพิเศษ”