หลินตู้ถือเป็นเด็กดีในบางด้านจริง ๆ ถึงแม้จะก้าวก่ายเส้นตายของเหยียนเหย่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่นางมีปัญญาไว จำเร็ว แค่ชี้ก็เข้าใจ จึงทำให้คนอื่นสบายใจได้จริง ๆ
แต่ไม่มีใครที่สมบูรณ์แบบ หลินตู้ที่เขียนตัวหนังสือเหมือนก้นไก่มาตั้งแต่เด็กก็ยังคงพ่ายแพ้ให้แก่การฝึกคัดลายมือ
เสียงถอนหายใจแผ่วเบาที่แทบจะไม่ได้ยินดังขึ้นข้างหู มือที่กำพู่กันของหลินตู้ชะงักเล็กน้อย “ข้าว่าพู่กันอันนี้มันมีความคิดของมันเอง”
เฟิงอี๋ถือกระดาษที่เขียนเลอะเทอะแผ่นหนึ่ง “เรื่องนี้จะรีบร้อนก็ไม่ได้”
นางเคยเห็นเพียงตัวหนังสือตัวโตที่หลินตู้ส่งให้เฟิ่งเฉา ถึงแม้ลายเส้นจะแข็งทื่อ โครงสร้างตัวอักษรจะประหลาด เห็นได้ชัดว่าเป็นฝีมือเขียนทีละเส้นทีละแต้ม ไม่มีความหนักเบา แต่ก็ยังถือว่าเป็นระเบียบเรียบร้อยพอจะมองได้
พอพลิกดูบันทึกร่างที่หลินตู้ใช้คิดคำนวณค่ายกลเหล่านั้น นางถึงได้รู้ว่าทำไมเฟิ่งเฉาถึงบอกว่าฝีมือการเขียนของหลินตู้ก้าวหน้าแล้ว
ช่างเป็น... ที่สุดจนไม่อาจจ้องมองได้
ใคร ๆ ก็บอกว่าตัวหนังสือคือภาพสะท้อนของคน ตัวหนังสือของหลินตู้กับตัวนางแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว
ใครจะไปคิดว่าเด็กสาวที่งดงามสะอาดตาเช่นนี้จะเขียนตัวหนังสือได้แบบนี้ เสียดายมือดี ๆ คู่นั้นจริง ๆ
หลินตู้ฝึกควบคุมพู่กันอย่างตั้งอกตั้งใจ แต่มือนั้นราวกับไม่ฟังคำสั่ง คดเคี้ยวเลื้อยพลิ้วไปมาได้เสมอ
เฟิงอี๋ก็ไม่รีบร้อน คอยปรับท่าจับพู่กันของหลินตู้เป็นระยะ ๆ จนกว่านางจะฝึกครบตามจำนวนที่กำหนดไว้จึงปล่อยตัว
“ไม่เป็นไร การฝึกคัดลายมือไม่ใช่เรื่องที่ทำสำเร็จได้ในวันเดียว ตอนเด็กเจ้าไม่เคยได้สัมผัส แค่ไม่กี่วัน เขียนได้ขนาดนี้ก็ดีมากแล้ว” เฟิงอี๋กลัวเด็กน้อยจะท้อแท้ จึงเอ่ยปลอบ
หลินตู้ที่ห่อเหี่ยวลุกขึ้นยืน “ข้าว่า ต่อไปลำดับการฝึกของข้าต้องเปลี่ยนใหม่ ฝึกวิชาก่อนแล้วค่อยฝึกวิทยายุทธ์ อย่างน้อยการคัดลายมือกับวิชายันต์ต้องไว้ตอนเช้า”
เฟิงอี๋คิดถึงเวลาในการบำเพ็ญของตนเอง “ก็ได้ เช่นนั้นต่อไปข้าจะรอเจ้าที่หอตำราหลังจากเจ้ากินอาหารเช้าเสร็จ”