"หลงเฉิน นายมานี่หน่อย ห้องฉันเปิดไว้ให้แล้ว"
"ฉันไม่ควรจะรังเกียจนาย จากนี้ไปเราจะอยู่ด้วยกันดีๆ พอเรียนจบมหาวิทยาลัย เราก็ไปจดทะเบียนกัน เพื่อแสดงความจริงใจ วันนี้ฉันขอมอบตัวให้นายก่อน"
ที่มหาวิทยาลัยเทียนไห่ หลงเฉินมองข้อความบนวีแชทที่เพิ่งได้รับ ขมวดคิ้วมุ่น
เขาอยู่เป็นลูกเขยบ้านตระกูลหลี่มาสิบปี หลี่ชิงเอ๋อร์ไม่เคยแสดงสีหน้าดีๆ ใส่เขาเลยแม้แต่น้อย ถึงขั้นบล็อกเบอร์โทรศัพท์ของเขา เหลือไว้แค่วีแชทเดียว และก็ไม่เคยคุยกันเลย
แต่ตอนนี้ กลับได้รับข้อความที่เธอบอกว่าเปิดห้องรอเขาอยู่ ซึ่งไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
"หลี่ชิงเอ๋อร์ นายหมายความว่ายังไง?" หลงเฉินรีบถาม
"ตอนเด็กๆ ฉันป่วยบ่อย ถ้าไม่เพราะนายมีดวงแข็ง มาอยู่บ้านฉันเป็นสามีเด็กเลี้ยงเพื่อช่วยสะเดาะเคราะห์ให้ฉัน ป่านนี้ฉันคงตายไปแล้ว อย่าถามอะไรมากเลย โรงแรมตี้เฮา ห้อง 302 กล้าลุยไหมล่ะ"
หลงเฉินขมวดคิ้วแน่น เธอคิดจะเข้าใจจริงๆ หรือ? ก่อนหน้านี้หลี่ชิงเอ๋อร์ไม่มีวันยอมรับเขาว่าเป็นสามีเด็กเลี้ยงเด็ดขาด
ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง หลงเฉินก็ออกจากมหาวิทยาลัย ไหนๆ ก็ไหนๆ เผื่อว่าเรื่องนี้เป็นจริง ชีวิตเขาจะได้พุ่งถึงจุดสูงสุด เพราะหลี่ชิงเอ๋อร์เป็นหนึ่งในสี่ดาวเด่นของมหาวิทยาลัยเทียนไห่
ไม่นาน หลงเฉินก็มาถึงโรงแรมตี้เฮา เคาะประตูห้อง 302 ใจเต้นตึกตัก นี่เป็นครั้งแรกของเขา ไม่รู้ว่าต้องระวังอะไรบ้าง
ประตูเปิดออก
"ฮ่าๆๆ"
"ไอ้โง่นี่มันมาจริงๆ ด้วยว่ะ"
"ไอ้โง่นี่คิดว่าหลี่ชิงเอ๋อร์เปิดห้องรอมันอยู่จริงๆ"
"ฮ่าๆๆ"
ในห้องไม่มีหลี่ชิงเอ๋อร์ มีแต่ผู้ชายตัวโตๆ หลายคน พอเห็นหลงเฉินมาก็หัวเราะจนแทบหายใจไม่ออก มีคนหนึ่งเอามือกอดท้องบอกว่าหัวเราะจนท้องแข็ง จะสำลักลมหายใจอยู่แล้ว
ส่วนหลงเฉิน ยืนนิ่งงันอยู่ที่หน้าประตู ในมือยังถือ 'เสื้อกันฝนตัวน้อย' ยี่ห้อดูเร็กซ์ที่เพิ่งซื้อจากชั้นล่าง ตอนนี้เขาถึงได้รู้ว่าตนเองถูกหลอก คนที่หลอกเขาคนหนึ่งก็คือคนที่ตามจีบหลี่ชิงเอ๋อร์ ชื่อหลานจ้าวซิง ตอนนี้หลานจ้าวซิงเองก็หัวเราะจนน้ำตาไหล
"หลงเฉิน ไอ้โง่เอ๊ย ฉันแค่แฮ็กวีแชทของหลี่ชิงเอ๋อร์มาหลอกเล่นนายเฉยๆ ไม่คิดว่านายจะมาเองจริงๆ ด้วย ฮ่าๆๆ" หลานจ้าวซิงพูดพร้อมกับเดินเข้ามา พลางเยาะเย้ย
หลงเฉินกำหมัดแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธ
ตอนนี้ หลานจ้าวซิงเห็นถุงเสื้อกันฝนในมือหลงเฉิน
"ดูสิทุกคน ไอ้โง่นี่มัน เอ่อ มันยังพกถุงยางมาด้วย"
"ฮ่าๆๆ"
"ฮ่าๆๆ"
ในพริบตา ก็มีเสียงหัวเราะดังลั่นอีกครั้ง
"แกเป็นคางคกที่คิดจะกินเนื้อหงส์ ยังกล้าพกถุงยางมาอีก แกไม่เอาเยี่ยวใส่หน้าแกดูตัวเองหรือไง แกก็แค่เด็กเลี้ยงที่เอาไว้สะเดาะเคราะห์ให้คนอื่น แกยังคิดว่าตัวเองเป็นสามีดาวเด่นอีกเหรอ โง่จริงๆ"
อ้าว ไอ้เหี้ย นายยังกล้าจ้องแกอีกเหรอ?
"ปั๊บ!" หลานจ้าวซิงตบหน้าหนึ่งที หลงเฉินถูกตบจนล้มลงกับพื้น หน้าบวมขึ้นมาทันที
หลงเฉินโกรธจัด ชกหมัดเข้าไปหนึ่งที
แต่แล้ว
"ท่าเตะหมุนเวียน!"
"ตุ้บ!" หลงเฉินถูกเตะกระเด็นไปเหมือนกระสอบทราย กระแทกพื้นอย่างแรง หลานจ้าวซิงใช้ท่าเตะหมุนของเทควันโดเตะหลงเฉินปลิวไป
เจ้าหลานจ้าวซิงนี่ ตัวใหญ่โต ส่วนหลงเฉินที่ผอมบาง ไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้เลย
อีกอย่าง เขาฝึกเทควันโดมาตั้งแต่เด็ก ส่วนหลงเฉินเป็นแค่นักศึกษาแพทย์ จะไปสู้กับเขาได้ยังไง
คนที่อยู่ข้างๆ ต่างก็ปรบมือ พูดด้วยแววตาชื่นชม: "พี่สิงเก่งสมเป็นสายเหลือง เก่งมาก ไม่คิดว่าเทควันโดของพวกเกาหลีจะเจ๋งขนาดนี้ อยากให้บ้านเราเลิกใช้ไทเก็กพวกนั้นแล้วหันมาฝึกเทควันโดกันทั้งประเทศเร็วๆ"
"ใช่ๆ" ลูกน้องของหลานจ้าวซิงหลายคน ดูจะชื่นชมเทควันโดเป็นอย่างมาก
หลงเฉินเหมือนร่างจะแตกสลาย นอนคว่ำหน้าอยู่กับพื้น ลุกไม่ขึ้นแล้ว
"ไปกันเถอะ" หลานจ้าวซิงนำลูกน้องเดินออกไป ทุกคนที่เดินผ่านหลงเฉิน ยังถุยน้ำลายใส่เขาอีกด้วย
หลงเฉินทนกับความเจ็บปวดที่ท้อง นอนอยู่บนพื้น เขาเกลียดนัก ทำไมต้องมารังแกเขาแบบนี้ เพียงเพราะเขามีภรรยาที่เป็นดาวเด่นในนามหรือไง? แต่เขากับภรรยาคนนี้ไม่มีความสัมพันธ์อะไรกันเลย แค่ตอนเด็กๆ เพื่อสะเดาะเคราะห์ให้เธอ เขาจึงเข้ามาเป็นเด็กเลี้ยงในบ้านเธอ ยังไม่ทันได้จดทะเบียนด้วยซ้ำ
โตขึ้นมา หลี่ชิงเอ๋อร์ดูถูกเขาไม่พอ แม่สามีเองก็ใช้เขางี่เง่าเหมือนหมา ไม่มีแผนจะยกลูกสาวให้เขาเลย
หลงเฉินเตรียมตัวอยู่แล้วว่าหาโอกาสจะออกไป กลับบ้านที่ต่างจังหวัด ถึงจะต้องทำนา ก็ยังดีกว่าอยู่ที่นี่เป็นหมา
แต่ไม่คิดว่า วันนี้จะโดนคนที่ตามจีบหลี่ชิงเอ๋อร์ รังแกและดูถูกถึงขนาดนี้
ในขณะนั้นเอง จู่ๆ ก็มีแสงสว่างวาบลงมาจากท้องฟ้า ตรงเข้าที่หัวของหลงเฉิน
หลงเฉินรู้สึกว่ามีพลังมหาศาลหลั่งไหลเข้าสู่ร่างกายของเขา ในขณะเดียวกัน ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น: "เด็กน้อย ข้าคือปรมาจารย์เฮยซานแห่งวงการบำเพ็ญเซียน ข้าถูกพวกคนชั่วร้ายล้อมโจมตี แม้จะฉีกมิติหนีออกมาได้ทัน แต่ก็เสียพลังไปมาก รู้ตัวเองว่าคงไม่มีความหวังที่จะล้างแค้น จำต้องอาศัยร่างของเจ้าเพื่อสืบชีวิตต่อไป ตั้งแต่นี้ไป ข้าจะช่วยเจ้าสู่เส้นทางการบำเพ็ญเซียน แต่ในอนาคต เจ้าต้องไปยังทวีปเฉียนหลง เพื่อล้างแค้นให้ข้า เจ้ายินดีหรือไม่"
"ข้ายินดี" หลงเฉินรีบตอบ แม้เขาจะไม่รู้ว่านี่คือภาพหลอนหรือเปล่า
"ดีมาก"
วินาทีถัดมา กระดูกทั่วร่างของหลงเฉินส่งเสียงดังกรุบกราบ กล้ามเนื้อทั่วตัวบิดเบี้ยวและสั่นสะท้าน มีความรู้สึกสบายอย่างบอกไม่ถูกเกิดขึ้นทั่วกาย ในเวลาเดียวกัน หลงเฉินยังรู้สึกว่ากล้ามเนื้อของตัวเองกำลังขยายใหญ่ขึ้นอย่างที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
แทบจะในชั่วพริบตา เขาก็กลายเป็นชายกล้ามเป็นมัด แน่นอน ไม่ใช่กล้ามเนื้อแบบที่ไปฟิตเนส แล้วตุงๆ แต่เป็นกล้ามเนื้อที่ได้สัดส่วนอย่างลงตัว มองปุ๊บก็รู้ว่าเต็มไปด้วยพลัง
"ไอ้หนู ไม่เลวเลยนี่นา หลังจากที่ข้าช่วยเจ้าเปิดเส้นลมปราณทั้งแปดแล้ว เจ้ากลับเป็นอัจฉริยะด้านการฝึกยุทธ์เสียด้วย โชคดีที่เจอข้า ไม่อย่างนั้นคงถูกฝังความสามารถไว้" เสียงในหัวพูดขึ้น
"จริงเหรอ?" หลงเฉินแทบไม่เชื่อหูตัวเอง
"เอาล่ะ ถึงเวลาต้องไปแล้ว ข้าบาดเจ็บสาหัส ต้องหลับไปหลายปี เมื่อครู่นี้ข้าใช้พลังที่เหลือช่วยปรับสภาพร่างกายให้เจ้า ตอนนี้ถ้าเทียบกับวิชายุทธ์ในโลกของพวกเจ้า ฝีมือเจ้าอยู่ที่ขั้นเซียนเทียนโฮ่วแล้ว ในเมืองนี้ เจ้าอยู่ในสิบอันดับแรกได้เลย"
"โอ้โห เก่งขนาดนั้นเลยเหรอ" หลงเฉินตกใจมาก
"คนในโลกพวกเจ้า พื้นฐานแย่เกินไป ไม่สามารถบำเพ็ญเซียนได้โดยตรง ต้องฝึกวิทยายุทธ์ของมนุษย์ธรรมดาให้ถึงขีดสุดก่อน ข้าเก็บตำรายุทธ์และเคล็ดวิชาการฝึกไว้ในความทรงจำของเจ้า พร้อมกับความทรงจำบางอย่างของข้า เจ้าต้องขยันฝึกด้วยตัวเอง"
พูดจบ เสียงในหัวของหลงเฉินก็หายไป
"ขอบคุณอาจารย์" หลงเฉินพูดอย่างตื่นเต้น เขาแทบไม่อยากเชื่อ ในชั่วพริบตา เขาก็กลายเป็นยอดฝีมือขั้นเซียนเทียนโฮ่วจากคนธรรมดา
ในโลกปัจจุบัน คนที่รู้วิชายุทธ์มีสถานะทางสังคมสูงมาก โดยเฉพาะคนที่ฝึกจนถึงขั้นมีระดับ ยิ่งน่าเกรงขาม
ส่วนขั้นเซียนเทียนโฮ่ว เป็นที่เคารพนับถือของผู้คนนับหมื่น ระดับแบบนี้ ในเมืองเทียนไห่มีไม่ถึงสิบคน ในจำนวนนั้นอายุน้อยที่สุดก็เจ็ดสิบแล้ว ทุกคนถูกเรียกว่า 'จอมยุทธ์'
หลงเฉิน เข้าสู่แวดวง 'จอมยุทธ์' แล้วเรียบร้อย
ตอนนี้ พลังของหลงเฉินต่างจากเมื่อก่อนราวฟ้ากับดิน เห็นได้ว่าแววตาเขาคมกริบ ใบหน้าเย็นชา ชายเสื้อปลิวไหวโดยไม่มีลม รอบกายแผ่พลังอันแข็งแกร่งที่ไม่เข้ากับวัยของเขา
"หลานจ้าวซิง" หลงเฉินกัดฟันเบาๆ แล้วเดินออกไปข้างนอก แม้ฝีเท้าจะไม่ใหญ่ แต่ความเร็วกลับเร็วมาก
ในเวลานี้ ที่ลานจอดรถหน้าโรงแรม หลานจ้าวซิงกำลังเดินไปที่รถแลนด์โรเวอร์ ดูเหมือนจะกำลังจะขับออกไป
"หลานจ้าวซิง จุดยืนของแก!" หลงเฉินตะโกนก้อง เสียงของเขาดังกังวานราวกับระฆังทองแดง ทำให้หูอื้อไปหมด