หลงเฉินเดินนำหน้าจางเชียนเจียไป ก่อนจะสบตากับท่านเว่ย
“คุณทำให้ผมโกรธแล้ว แต่ผมไม่ได้โหดเหี้ยมเหมือนคุณ ผมไม่ฆ่าคนหรอก แต่โทษตายอาจละเว้นได้ ส่วนโทษเป็นคงหนีไม่พ้น”
พูดจบ หลงเฉินก็เตะเข้าไปตรงหว่างขาของท่านเว่ยทันที
“อ๊าก!” ท่านเว่ยร้องโหยหวนขึ้นมาทันที ไม่ต้องสงสัยเลยว่าหลงเฉินออกแรงเตะเต็มที่โดยไม่ยั้งแม้แต่น้อย เตะจนแหลกละเอียด
นอกห้องส่วนตัว ชายฉกรรจ์ร่างกำยำสี่ห้าคนได้ยินเสียงร้อง จึงผลักประตูเข้ามาทันที
“พี่เว่ย เกิดอะไรขึ้นครับ?”
ท่านเว่ยคำรามพลางชี้ไปทางหลงเฉิน “จัดการมันให้ฉัน!”
ชายฉกรรจ์สี่ห้าคนพุ่งเข้าหาหลงเฉิน ฝีมือของพวกเขาไม่ต้องสงสัยเลย ทุกคนล้วนบรรลุขั้นประตูนอกระดับต้นแล้ว
แต่หลงเฉินกลับไม่เห็นพวกเขาอยู่ในสายตา เพียงไม่กี่วินาที ชายฉกรรจ์ทั้งสี่ห้าคนก็ลงไปนอนร้องโอดโอยอยู่บนพื้น
เวลานี้ท่านเว่ยถึงกับอึ้งงัน ดูเหมือนจะลืมความเจ็บปวดตรงหว่างขาไปเสียสนิท
หลงเฉินเดินเข้าไปหาท่านเว่ย แน่นอนว่าเขาไม่มีทางปล่อยอีกฝ่ายไปง่าย ๆ แบบนี้
“อย่าเข้ามา ฉันเตือนแกว่าอย่าเข้ามา!” ท่านเว่ยข่มขู่หลงเฉินด้วยความหวาดกลัว
หลงเฉินไม่แม้แต่จะขมวดคิ้ว หมอนี่กลั่นแกล้งเสี่ยวฮวาฮวา เขาจะต้องทำให้อีกฝ่ายจดจำไปจนวันตาย
“อ๊าก!” หลงเฉินเดินเข้าไป ก่อนจะเหยียบต้นขาของท่านเว่ยอย่างแรง
เสียงกระดูกหักดังกร๊อบ กระดูกต้นขาของท่านเว่ยแตกละเอียด
ท่านเว่ยร้องคำรามราวกับหมูถูกเชือด ก่อนจะหมดสติไปเพราะความเจ็บปวด