ณ ขณะนี้ หลงเฉินเป็นห่วงความปลอดภัยของถูเหวินจิ้น จึงทุ่มเทสมาธิทั้งหมดให้กับการฝึกฝน
เป็นไปตามคาด หลงเฉินใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็เรียนรู้ได้แล้ว เสี่ยวเวยถึงกับเอ่ยอย่างประหลาดใจว่า “ดูท่านายเป็นอัจฉริยะด้านวิชาต่อสู้จริง ๆ”
“เอาละ ตอนนี้ไม่มีเวลาคุยกับคุณแล้ว ผมออกไปก่อนนะ”
“หลงเฉิน จำไว้ให้ดี ด้วยพลังฝีมือของนายตอนนี้ อย่างมากก็ใช้ได้แค่ครั้งเดียว ไม่อย่างนั้นร่างกายจะอ่อนแออย่างมาก ต่อให้ตามหาตำแหน่งของศัตรูเจอ นายก็อาจไม่ใช่คู่มือของเขา สุดท้ายกลับจะเป็นฝ่ายเอาชีวิตไปทิ้งเสียเอง”
หลงเฉินพยักหน้า แล้วรีบออกจากบ้านทันที
หลงเฉินยืนอยู่ตรงทางแยก กัดนิ้วจนเลือดซิบ แล้วใช้เลือดของตัวเองวาดลวดลายประหลาดกลางอากาศ พอวาดเสร็จ เขาก็ตบอกตัวเองอย่างแรงจนกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง พ่นใส่ลวดลายนั้น การเคลื่อนไหวนี้ต้องรวดเร็วมาก เพราะเมื่อลวดลายถูกวาดไว้กลางอากาศ เลือดที่หยดออกมาก็จะตกถึงพื้นในพริบตา หากเป็นคนทั่วไป ยังไม่ทันพ่นเลือดใส่ ลวดลายก็ร่วงลงพื้นไปแล้ว ไม่แน่ว่าแม้แต่จะวาดให้เสร็จก็ยังทำไม่ได้
หลงเฉินใช้วิชานี้เป็นครั้งแรกก็สำเร็จอย่างราบรื่น วินาทีถัดมา ลวดลายกลางอากาศพลันเปล่งแสงสีทองออกมา
หลงเฉินรู้สึกตาพร่ามัว ราวกับวิญญาณของเขาถูกดึงเข้าไปในลวดลายนั้น