——
วันแรกของการเปิดเทอม ทั้งสี่คนในหอพักเลือกจะสังสรรค์กันในตอนค่ำ มาที่ร้านปิ้งย่างที่หาดูไว้ล่วงหน้า
คนในร้านไม่น้อยเลยทีเดียว ทั้งสี่จึงเลือกนั่งด้านนอก กินกันกลางแจ้ง
เพราะพรุ่งนี้ยังต้องฝึกทหาร ฟางอวี๋เลยไม่ให้พวกเขาสั่งเหล้าขาว สั่งแต่เบียร์
วันนี้ทุกคนต่างก็ลองวัดปริมาณการดื่มของกันและกัน ดูว่าใครกันแน่ที่แย่ที่สุด
หวังหมิงในฐานะคนเลี้ยง ใจป้ำสุด ๆ สั่งปิ้งย่างกับปลาเผาหลายร้อยหยวน แถมเบียร์อีกสองลัง
“เถ้าแก่ เอาแค่นี้ก่อนนะครับ ไม่พอค่อยเพิ่ม”
ฟางอวี๋: “สมกับเป็นท่านชายเลย เวลาจ่ายเงินก็ดูเท่ขึ้นมาเยอะเลย”
หวังหมิงเบะปาก: “ฉันเท่อยู่ตลอดเวลาเลยต่างหาก ก็แค่ยังไม่มีใครซาบซึ้ง!”
โจวเหยาปากร้ายเหมือนเดิม: “ใช่ ฉันเห็นด้วย ภาพวาดของแวนโก๊ะก่อนตายก็ไม่มีค่าอะไร เพราะงั้นรอให้อาจารย์จางมารับตัวท่านชายไปเมื่อไหร่ ทุกคนก็คงจะเก็ตความเท่ของเขาได้เองแหละ”
อาหารยังไม่มา จ้าวเฟยเยี่ยก็หยิบเบียร์ขึ้นมาขวดหนึ่งแล้ว: “เดี๋ยวโชว์ของเด็ดให้ดู”
วินาทีต่อมา เขาใช้ฟันงัดฝาขวดออก
คนอื่น ๆ : ???
ฟางอวี๋ตกใจมาก: “นี่ฟันยี่ห้ออะไรครับ? ลงลิงก์หน่อยได้มั้ย?”
จ้าวเฟยเยี่ยหัวเราะหึ ๆ: “เมื่อก่อนตอนเด็กไม่รู้เรื่องรู้ราว เคยเป็นพวกแนวเด็กแสบอยู่พักหนึ่ง ช่วงนั้นฉันผอมมาก เวลาไปดื่มด้วยกัน ใครใช้ปากเปิดฝาขวดได้ก็คือคนที่เจ๋งที่สุด พอดีพวกแนวเด็กแสบก็ทำเป็นกันทั้งนั้นแหละ”
โจวเหยาเอื้อมมือไปลูบกล้ามจ้าวเฟยเยี่ย: “นึกไม่ถึงเลยว่าพี่จ้าวเมื่อก่อนจะเป็นเด็กแว๊นซ์”
หวังหมิงแซว: “ยังดีที่รู้ตัวเร็ว ไม่งั้นก็คงไม่ได้เข้าเจียงต้าแล้ว”
ไม่นานนัก ปิ้งย่างกับปลาเผาก็ยกมาเสิร์ฟ
แก้วทุกคนถูกเติมจนเต็ม จากนั้นก็ขอยืมลูกเต๋าจากเถ้าแก่ ตั้งใจจะเล่นเกมโยนลูกเต๋า
หวังหมิง: “มาเลย ฉันคือราชาลูกเต๋าแห่ง... เริ่มก่อนเลย! สี่หนึ่ง!”
ฟางอวี๋ไม่อ่อนข้อ ทำมือฟันเป็นเชิงท้า “เปิด ข้าไม่มี”
โจวเหยา: “ฉันก็ไม่มี”
จ้าวเฟยเยี่ย: “ฉันก็ไม่มี”
ฟางอวี๋เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์: “นายเปิดสี่ตัวออกมาดูสิ”
“คิดไม่ถึงล่ะสิ…” หวังหมิงยกยิ้มมุมปาก ต่อมาก็เปิดออก “ที่จริงฉันก็ไม่มี!”