หอพัก 3357
ฟางอวี๋เพิ่งกลับมาถึงห้อง ประตูยังไม่ทันปิดดี หวังหมิงก็กระโจนเข้าใส่ทันที: "นายกลับมาแล้ว! ศาสตราจารย์เจียงตามหาเรื่องอะไรน่ะ? พวกนายรู้จักกันได้ยังไง?"
ฟางอวี๋: "ท่านชาย นายสนใจเรื่องนี้ทำไมกัน?"
หวังหมิง: "อะแฮ่ม! ฉันกลัวนายถูกหลอกน่ะสิ แล้วก็พี่เซี่ยคนนั้นด้วย พวกเราเด็กหนุ่มก็เป็นดั่งบุหรี่ซองหอมละมุนที่อ่อนนุ่ม อย่าให้พวกเค้กชิ้นเล็กที่อบอวลไปด้วยกลิ่นบุหรี่พวกนั้นมาหลอกลวงเราเลยนะ เรื่องเสี่ยง ๆ อย่างความรักเนี่ย ให้ฉันไปลองแทนพวกนายก่อนก็ได้"
ฟางอวี๋: ......
โจวเหยาพูดแทงใจดำ: "ท่านชายกลัวว่าถึงตอนนั้นพวกเรามีแฟนกันหมดแล้วจะเหลือแต่ตัวคนเดียวน่ะสิ"
หวังหมิงหน้าแดง กอดคอฟางอวี๋: "เหลวไหล! เหลวไหลทั้งเพ! ฉันเป็นคนแบบนั้นเหรอ? ในสายตาพวกนาย ฉันมันแย่ขนาดนั้นเลยหรือไง?"
ฟางอวี๋: "ใช่"
โจวเหยา: "แล้วไงล่ะ?"
หวังหมิงถอนหายใจเบา ๆ: "ยังดีที่มีจ้าวเฟยเยี่ยที่เข้าใจฉัน ไม่ร่วมวงสุมหัวกับพวกนาย"
จ้าวเฟยเยี่ยที่กำลังเล่นที่บีบมือ: "อันที่จริงฉันก็คิดเหมือนพวกเขานั่นแหละ"
หวังหมิงตาลาย: "ฉันจะตัดขาดพวกนายทั้งสามคน!"
ผ่านไปสองวิ เขาก็ถามต่อ: "งั้นเมื่อกี้ศาสตราจารย์เจียงตามนายไปคุยอะไรกันแน่?"
โจวเหยาพูดไม่ออก มองค้อนให้: "นี่นายตัดขาดแค่สองวิเองเหรอ?"
ฟางอวี๋ยิ้ม "เมื่อกี้ศาสตราจารย์เจียงเรียกฉันไปคุยจีบกันน่ะสิ ให้ฉันเรียกเธอว่าที่รักเป็นการส่วนตัวด้วย บอกว่าต่อไปจะไม่ให้ฉันเข้าใกล้ผู้หญิงคนอื่น"
หวังหมิงเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพูดอย่างเคร่งขรึม: "คำพวกนั้นนายแต่งขึ้นมาเองชัด ๆ"